หลินลั่วที่กำลังยกโทรศัพท์อยู่นั้น ชะงักค้างกลางอากาศ
เขางายหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่ใสสะอาดของเวินซูเหยา
"เรื่องงานเหรอ? เร็วขนาดนี้เลย?"
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
"พวกเธอเพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อวานเองนะ เริ่มคิดเรื่องทำงานแล้วเหรอ?"
เวินซูเหยายืนอยู่ข้างโซฟา นิ้วที่จับปลายผมของเธอหดเข้าหากันเล็กน้อย
หยดน้ำค่อย ๆ ไหลตามซอกนิ้วลงไปตกบนพื้น
"อื้ม"
เธอตอบเพียงแค่หนึ่งคำ
เธอไม่ได้ไม่รู้ว่านี่มันดูไม่รู้จักกาลเทศะ
อีกฝ่ายเพิ่งจะยอมเสียพื้นที่ในบ้านให้พวกเธอได้อาศัย
แต่เธอกลับเอ่ยปากเรื่องงานทันที ใครมองก็ดูเหมือนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
แต่เธอทำอะไรไม่ได้
สำหรับเธอแล้ว ที่ที่มีที่ให้ยืน ได้สำคัญกว่าหน้าตาเสมอ
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยคิดจะออกไปหางานทำเลยหรือ? ก็คิด
แต่การมีงานหมายถึงการออกแต่เช้ากลับดึก
หมายถึงต้องทิ้งโยวหนิงไว้เพียงลำพังที่ไหนสักแห่ง
สภาพของโยวหนิงแบบนั้น เธอวางใจไม่ได้จริง ๆ
ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะถ่วงเวลาไปเรื่อย ๆ
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้พวกเธอมีหลังคาที่กันฝนกันลม มีประตูที่ล็อกได้
อีกอย่าง เธอเชื่อสายตาของผู้อำนวยการกู้ หลินลั่วเป็นคนดี
พอมีที่ให้พักพิง เธอก็จะได้มีมือไปหาเงิน
ได้ขนของที่หนักอึ้งบนบ่าเธอออกไปทีละชิ้น ๆ
ความคิดนี้ทำให้ตอนที่เธออาบน้ำในห้องน้ำ
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนมีที่ให้หายใจ
และก็เพราะมีที่ให้หายใจนี่แหละ เธอถึงยิ่งรีบ