และสองสาวที่อยู่ตรงหน้า
คนหนึ่งเมื่อสามเดือนก่อนยังมีไข้ หิวจนเดินไม่ไหว
อีกคนเงียบสงบราวกับอยู่ในโลกของตัวเอง
พวกเธอถูกคัดเลือกตรงเข้าเรียน
มหาวิทยาลัยหลินเจียงยื่นกิ่งมะกอกเชิญชวนเอง ขอให้พวกเธอไป
ในวันที่ยังไม่รู้ว่ามื้อต่อไปจะได้กินอะไร
พวกเธอกลับสอบผ่านการคัดเลือกตรงได้อย่างมั่นคง
หลินลั่วอ้าปาก ครู่ใหญ่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ความรู้สึกเหนือกว่าที่ว่า"ฉันดูแลพวกเธอเอง" ในตอนนี้แหลกละเอียดจนไม่มีเศษเหลือ
"ผม..."
เขาหัวเราะแห้งๆ ขยี้หน้า
"ไม่น่าเชื่อนะ
ผมออกแรงสุดชีวิตถึงสอบติดหลินเจียงได้ พวกเธอสองคน..."
ครึ่งหลังของประโยคเขาไม่พูดออกมา
พูดออกมาแล้วมันดูไม่เข้าท่า
เวินซูเหยาไม่ค่อยเข้าใจว่าสีหน้าเขาทำไมเป็นแบบนี้ คิดแค่ว่าเขาตกใจ
ผลการเรียน สำหรับเธอแล้วไม่เคยเป็นสิ่งที่ใช้ให้ภูมิใจ
แต่เป็นเชือกเส้นบางๆ ที่เธอกับโยวหนิงยึดไว้ได้ ไม่กี่อย่าง ที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิต
เธอจับมันไว้แน่น แค่นั้นเอง
หลินลั่วสูดลมหายใจลึก กลืนความรู้สึกเหนือกว่าที่ถูกบดขยี้ลงไป
ค่าเทอม
ค่าเทอมสองแห่งของมหาวิทยาลัยหลินเจียง
สาวคนนี้รีบออกไปทำงาน ก็เพื่อสิ่งนี้