หลินลั่วหยุดฝีเท้าลง
"ฉัน..."
เวินซูเหยารู้สึกตัวว่าตัวเองแสดงออกเกินไป เสียงจึงเบาลงอีก
"ฉันเอาชุดนี้แหละ
ร้านนี้ก็ดีเหมือนกัน
ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว"
หลินลั่วหยุดเดิน หันกลับมามองท่าทางร้อนรนและเขินอายของเธอ แววตาวูบไหวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
เขาไม่พูดอะไรเพิ่ม หันกลับไปเดินยังชั้นวางของ
ยกมือชี้ไปที่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีน้ำเงิน แล้วพูดกับหลี่ถิงว่า
"เอาสี่ชุด"
คนสองคน คนละสองชุดไว้ผลัดเปลี่ยน พอดีเลย
หลี่ถิงรับคำแล้วกำลังจะไปหยิบ
มือของหลินลั่วขยับไปอีกฝั่งของร้าน
ฝั่งนั้นมีพวกเสื้อผ้าที่สวมใส่ติดตัว
"พวกชุดชั้นในฝั่งนั้น
เอาสี่ชุดด้วย"
ใบหน้าของเวินซูเหยาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
เธอรีบเอ่ยปากจะปฏิเสธ
แต่หลินลั่วไม่เปิดโอกาสให้เธอเอ่ยปากเลย
พูดแทรกขึ้นมาก่อนอย่างช้า ๆ
"เธอกับน้องสาว จะให้ใส่เปล่าๆ ไปเลยเหรอ?"
พูดตรงขนาดนี้
เวินซูเหยาทั้งหน้าแดงก่ำ
เธอก้มหน้าลง ผมดำปรกปิดใบหน้าไปเกือบหมด พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เวินโยวหนิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไร
เอียงคอมองพี่สาวที่จู่ ๆ หน้าก็แดงขึ้นมา
ยื่นนิ้วจิ้มแขนพี่สาวเบา ๆ แล้วถามเสียงเบา
"พี่คะ หน้าพี่แดงทำไมคะ?"
เวินซูเหยาก้มหน้ากดมือของน้องสาวลงเบา ๆ ไม่พูดอะไร แต่หน้ากลับแดงกว่าเดิม