วันแรกของการฝึกทหาร เริ่มตั้งแต่บ่ายโมงตรงยาวไปจนถึงสองทุ่ม
ตอนที่หลินลั่วยืนอยู่บนสนามกรีฑา
ขาทั้งสองข้างแทบไม่ใช่ของตัวเองแล้ว
ประโยค "ยืดอึดอีกห้านาที" ของครูฝึกถูกพูดซ้ำไปประมาณหกครั้ง ทุกครั้งฟังดูเหมือนคำโกหกบทใหม่
ในที่สุด นกหวีดปล่อยแถวก็ดังขึ้น
ทั่วทั้งสนามราวกับมีคนกดวาล์วปล่อยลม พรวดเดียว ทุกคนก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
หลินลั่วทรุดนั่งลงบนพื้นหญ้าด้วย แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
ฟ้าของเดือนกันยายนมืดช้า ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มมืดครึ้ม
ไฟตึกเรียนไกลๆ เริ่มสว่างขึ้นทีละดวง
เหมือนมีใครทำกล่องดาวหกกระจาย
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง
เขาหยิบออกมาดู หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความจาก "เยาไม่เอื้อม" มาถึง
มาที่ทางออกซ้ายของสนามกรีฑาหน่อยสิ
หลินลั่วดูข้อความนั้น มุมปากขยับขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ข้างๆ จางหาวกำลังทรุดตัวเป็นก้อนแป้ง
ดมกลิ่นเหงื่อบนชุดลายพรางของตัวเองแล้วขมวดคิ้ว
เขาชำเลืองมองข้างๆ เห็นหลินลั่วนั่งจ้องมือถือยิ้ม
จางหาวคุ้นเคยกับสีหน้านั้นเป็นอย่างดี
"โฮ้ย"
จางหาวลากเสียงยาว
"นางงามโรงเรียนมาหาอีกแล้วเหรอ?"
หลินลั่วไม่ปฏิเสธ ลุกขึ้นยืนโดยใช้เข่าพยุง