ผลปรากฏว่า ตอนนี้พวกเธอกลับยืนตากแดดจ้า
คนละขวด
แล้วก็แบกหน้ามาส่งน้ำให้หลินลั่ว?
จางหาวนึกย้อนไปถึงช่วงบ่ายวันเปิดเทอมวันแรก
หลินลั่วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองดูเงาหลังของพี่น้องสาวสองคนนั้นอยู่ไกล ๆ
ตอนนั้นเขายังแซวหลินลั่วอยู่เลย
“พี่ลั่ว ตื่นได้แล้ว”
“คนนั้นเขาคือนางงามโรงเรียนนะ”
“อย่าคิดมากเลย”
พอมาคิดดูตอนนี้ โดนตบหน้าฉาดใหญ่
“พี่ลั่ว!”
น้ำเสียงจางหาวเปลี่ยนไปเลย
“นายสนิทกับนางงามโรงเรียนสองคนขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ให้ตายสิ ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก ฉันเคยแซวนายด้วยนะเนี่ย”
หลินลั่วมองจางหาวที่กำลังเดือดพล่าน
ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ในใจ
แย่แล้ว
การส่งน้ำโชว์ตัวแบบนี้ของสองพี่น้อง
บวกกับปากโป้งอย่างจางหาว
คราวนี้เขาคงต้องกลายเป็นคนดังของโรงเรียนแน่ ๆ
เขายกมือขึ้นจับขมับ พูดเสียงเรียบ
“อย่าตกใจไปหน่อยเลย”
“ก็...เพื่อนปกติ”
จางหาวเบิกตากว้างทันที
ทำหน้าตกอกตกใจเกินจริง
“เพื่อนปกติ?”
“พี่ลั่ว นายเรียกนี่ว่าเพื่อนปกติเหรอ?”
เขาชี้ไปที่น้ำสองขวดในอ้อมแขนหลินลั่ว
“อ้อมไปส่งน้ำให้!”
“คนละขวด!”
“แล้วยังจะว่าเพื่อนปกติอีกเหรอ?”
“เพื่อนแบบนี้นายให้ฉันสักสิบคนเลยสิ!”
อีกด้านหนึ่ง
เวินซูเหวามองจางหาวที่ทำตัวตื่นเต้นเกินเหตุ
สีหน้าเย็นชาของเธอพลันผ่อนคลายลงนิดหน่อย
เธออดไม่ได้
“แฮ่ก”