หลินลั่วถือกล่องผลไม้เดินกลับไป พลางเดินพลางกินไปด้วย
ความเย็นของแตงโมไหลลงคอ ดับความร้อนระอุของทั้งวันไปได้กว่าครึ่ง
องุ่นเป็นแบบหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย
กินทีละลูก ไม่ยอมหยุด
รสชาติดีจริง ๆ
เขาก็พูดไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นเพราะผลไม้มันอร่อยเอง หรือเพราะอย่างอื่น
แต่ไม่ว่าจะยังไง ตลอดทางนี้มุมปากเขาแทบไม่ได้หุบลงเลย
กลับมาถึงใต้หอพัก เขาเงยหน้ามองหน้าต่างชั้นของตัวเอง ไฟยังเปิดอยู่
ผลักประตูเข้าไป คลื่นความร้อนผสมกับกลิ่นเฉพาะของหอชายที่พูดไม่ถูกว่ามันเป็นกลิ่นอะไร พุ่งมาเต็มหน้า
สวีหยางหมอบอยู่ที่โต๊ะ จ้องคอมพิวเตอร์ไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่
จ้าวเล่ยผมยังเปียก เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปมาแบบมั่ว ๆ
จางหาวนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงครึ่งตัว ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น
"พี่หลัว?"
จางหาวสีหน้าเหมือนเจอผี
"กลับมาแล้วหรอ?"
หลินลั่วทำเสียง "อื้ม" แล้ววางกล่องผลไม้ในมือลงบนโต๊ะตัวเอง
"ไม่พาพี่สะใภ้ออกไปกินข้าวหน่อยหรอ?"
จางหาวโผล่ตัวออกมาจากเตียงครึ่งตัว สีหน้าแบบผิดหวังสุด ๆ
"ของอร่อยนอกโรงเรียนเราเยอะแยะไปหมด
ถนนอาหารนั่น มีกระทะเย็น ปลาหมึกย่าง แล้วก็ชานมไข่มุกเน็ตไอดอลด้วยนะ
นายก็พาเธอไปสิ!
โอกาสดี ๆ แบบนี้ นายปล่อยให้มันผ่านไปหมดเลย!"
"อะไรพี่สะใภ้"
หลินลั่วเหลือบมองเขา แล้วไม่พูดต่อเรื่องนั้น
เขาล้มตัวลงบนเตียงตรง ๆ ทั้งตัวจมลงไปในฟูก แขนขาไม่อยากขยับแม้แต่นิด
พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ
"ฝึกทหารเหนื่อยจะตาย"
หลินลั่วหลับตา
"จะไปมีแรงที่ไหนกิน"
เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ
ขาเมื่อย บ่าแข็ง พรุ่งนี้ยังต้องตื่นมาเจอชะตากรรมเดิมอีก
พักสักวันละกัน วันนี้ไม่อัปเดต
นอนไปได้สักพัก เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วหันข้างมองกล่องผลไม้บนโต๊ะ
ความเย็นยังไม่จางหาย ผิวกล่องมีหยดน้ำเกาะเป็นเม็ดเล็ก ๆ ส่องแสงระยิบใต้แสงไฟโต๊ะ
หลินลั่วมองอยู่นานสองสามวินาที จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย