เวินซูเหยาเดินเข้าไปยื่นมือช่วยโยวหนิงเก็บผมให้เข้าที่
"นั่งให้มั่น แล้วจับหลินลั่วให้แน่น"
หลินลั่วประคองขาสองข้างของโยวหนิงไว้ หลังตรงสุดตัว
"นั่งให้มั่นคงเลย เจ้าหญิงน้อยผู้สูงศักดิ์"
"หลินลั่วจะส่งท่านกลับวัง"
สามคนเดินออกไปทางประตู เรียงกันเป็นแถว
เงาร่างสูงต่ำคู่นั้น ช่างดูตลกจนพูดไม่ถูก
...
ประตูห้องชั้นในเปิดออกตอนไหนไม่รู้
ซูหวานอี๋ยืนเกาะกรอบประตู ตาแดงก่ำ มองดูเงาหลังของลูกสาวสองคนค่อยๆ หายไปไกลสุดทางเดินยาว
อยากวิ่งตาม แต่ขาเหมือนถ่วงด้วยตะกั่ว
อ้าปากอยากเรียก"ซูเหยา"อีกครั้ง
อยากเรียก"โยวหนิง"อีกครั้ง
แต่ในลำคอเหมือนมีอะไรติดอยู่
เรียกไม่ออกสักคำ
เธอได้แต่มอง
มองลูกสาวคนเล็กที่นั่งอยู่บนหัวคนอื่น ยิ้มหวานขนาดนั้น
ทั้งที่วัยแบบนั้นควรเป็นวัยที่ได้ซุกตัวในอ้อมกอดเธอ
มองลูกสาวคนโตที่หลังตรง ดื้อรั้น แบกทุกอย่างด้วยตัวเอง
ทั้งที่วัยแบบนั้นควรเป็นวัยที่ได้อยู่ในอุ้งมือเธอ ไม่ต้องกลัวอะไรเลย
สิบเก้าปี
เธอพลาดช่วงเวลาสิบเก้าปีของพวกเธอ
...
"ซูเหยา... โยวหนิง..."
ในที่สุดซูหวานอี๋ก็เรียกออกมาเบาๆ
แต่เงาหลังสองร่างนั้นเดินไปไกลแล้ว
ตาดำมืดลง
ร่างของซูหวานอี๋ล้มลงไปข้างหลังอย่างแข็งทื่อ
"หวานอี๋!"
เวินอวิ๋นไวพอ สาวเท้ากระโจนเข้าไปรับตัวภรรยาไว้ได้มั่นคง
"ใครอยู่ตรงนั้น! เตรียมรถ! ไปโรงพยาบาลเร็ว!"
"เร็วเข้า!"
...
อีกด้านหนึ่ง
บนทางเดินในมหาวิทยาลัยหลินเจียง