"ลุง ป้า"
เวินซูเหยาเอาลมหายใจของซูหวานอี๋ออกจากมือตัวเอง "ขอโทษนะคะ"
"หนูปฏิเสธ"
สามคำ ไม่หนักไม่เบา
แต่สีหน้าของซูหวานอี๋ก็ซีดเผือดลงไปในทันที
"ซูเหยา... หนู... หนูพูดว่าอะไรนะ..." ปากของซูหวานอี๋สั่นเทา
"หนูพูดว่า หนูปฏิเสธ"
เวินซูเหยาพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ป้ากับลุงเป็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดหนูกับโยวหนิง จุดนี้หนูเชื่อ"
"หนูขอบคุณที่ให้พวกหนูเกิดมา"
"แต่หนูกลับไปแบบนี้ไม่ได้"
...
เธอเงยหน้าขึ้น มองหน้าของเวินอวิ๋นและซูหวานอี๋ที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ สายตาคมชัด
"สิบเก้าปีของหนูกับโยวหนิง ป้ากับลุงไม่มีส่วนร่วม"
"บาดแผลทุกแห่งบนตัวพวกหนู เกิดขึ้นมาได้ยังไง ป้ากับลุงไม่เห็น"
"ทำไมโยวหนิงถึงตัวสั่นเมื่อเจอคน ทำไมถึงกล้าแต่เขียนหนังสือในสมุด ป้ากับลุงไม่รู้"
"ไม่ใช่ความผิดของป้ากับลุง"
"แต่ช่องว่างนี้ ไม่ใช่อาหารหนึ่งโต๊ะ หรือคำพูดสักคำว่า 'กลับบ้าน' จะเติมเต็มได้"
...
เวินซูเหยาหยุดเล็กน้อย สายตาตกไปที่โต๊ะอาหารที่ปรุงแต่งอย่างประณีต แต่วางไว้นานจนเย็นชืดไปหมด
ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำตาล
ไข่ต้มยางมะตูม
แครอท
ล้วนเป็นของที่เธอกับโยวหนิงชอบกินทั้งนั้น
ในใจเธอก็อ่อนลงเล็กน้อยจริง ๆ แค่นิดเดียวจริง ๆ
...
"อีกอย่างหนึ่ง"
เวินซูเหยาหันกลับมา น้ำเสียงมีบางอย่างที่ไม่ให้ต่อรองแทรกอยู่ "ถอนเงินช่วยเหลือของป้ากับลุงเถอะค่ะ"