เวินซูเหยาก่อนออกจากบ้านทำอาหารเช้าไว้ให้
โจ๊กข้าวฟ่าง ไข่ดาวสองฟอง ผักดองคลุกเส้นบาง ๆ ละเอียด อีกทั้งยังมีซาลาเปาอุ่นอยู่ในหม้อ
ก่อนออกไป เธอพับผ้ากันเปื้อนเรียบร้อย แล้วพาดไว้ที่พนักเก้าอี้
“หลินลั่ว ฉันออกไปจัดการธุระหน่อย”
พูดจบ เธอก็มองหลินลั่วทีหนึ่ง แล้วก็หันไปมองเวินโยวหนิงที่นั่งอยู่โซฟา
สายตานั้น หลินลั่วอ่านออก
เธอตั้งใจ
เธอจะเปิดพื้นที่ให้เขากับเวินโยวหนิง
ประตูปิดลง
หลินลั่วกับเวินโยวหนิงนั่งเผชิญหน้ากันอยู่แบบนั้น
โต๊ะหนึ่งตัว น้ำสองแก้ว คนสองคน
เวินโยวหนิงนั่งตัวตรง วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่า หลังตั้งตรง
มือทั้งสองข้างหายดีเกือบหมดแล้ว
เธอมองเขา
หลินลั่วก็มองเธอ
พูดตามตรง เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไง
เมื่อวานเวินซูเหยาพูดคำพวกนั้นกับเขา
โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญแบบซับซ้อน ภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
เขาลองไปค้นดู
แต่สิ่งที่ค้นเจอกับคนเป็น ๆ ที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา มันคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
ในหนังสือเขียนว่าโรค
ตรงหน้านี่คือคน
สาวอายุสิบแปดคนหนึ่ง
ในบ้านเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเริ่มจากตรงไหน
จะให้ลากเธอมานั่งแล้วพูดว่า “เรามาคุยเรื่องวัยเด็กของเธอกันเถอะ” ก็ไม่ได้
แบบนั้นเธอคงยิ่งไม่รู้จะทำยังไง
ความเงียบยังคงดำเนินต่อไป
หลินลั่วทนไม่ไหวก่อน
“เวินโยวหนิง”
เขาพูดออกไป น้ำเสียงเบามาก
“อยู่บ้านคงเบื่อแย่เลยสินะ”
เวินโยวหนิงไม่ตอบสนอง
“ฉันพาเธอออกไปเดินเล่นไหม”
“วันนี้อากาศข้างนอกดีมาก” หลินลั่วพูด
เขายังรู้สึกเองด้วยซ้ำว่าประโยคนี้ออกจะฟังดูเหมือนกำลังปลอบเด็ก
แต่จริง ๆ เขาก็นึกอย่างอื่นไม่ออก
พาออกไปเดินเล่น นี่คือการรักษาที่เขาพอจะนึกออก
อย่างน้อยข้างนอกก็มีลม มีคน มีเสียง ไม่เหมือนในบ้านที่เงียบตาย