“ได้”
หลินลั่วตอบอย่างไม่อิดออด
“วางใจได้ ผมจะไปส่งเธอถึงหน้าตึก รอดูเธอเข้าไปแล้วถึงจะไป”
เวินซูเหยามองเขาครู่หนึ่ง
ในสายตานั้นมีความหมายมากมาย แต่หล่อนไม่ได้พูดอะไรสักคำ
หล่อนแค่พยักหน้า
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
หล่อนก้มลงครึ่งหนึ่งเพื่อให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับน้องสาว แล้วน้ำเสียงก็อ่อนลง
“โยวหนิง พี่ไปธุระแป๊บหนึ่ง”
“เธอกลับหอพร้อมหลินลั่ว อยู่นิ่ง ๆ นะ เข้าใจไหม”
เวินโยวหนิงมองพี่สาวแล้วพยักหน้า
เวินซูเหยายื่นมือไปหวีเส้นผมที่ปลิวยุ่งเพราะลมของน้องสาวให้เรียบร้อย แล้วจึงลุกขึ้นยืน หันหลังเดินเร็ว ๆ ไปทางตึกเรียน
แผ่นหลังบางเฉียบ แต่กระดูกสันหลังทระนงตั้งตรง
หลินลั่วมองแผ่นหลังนั้น จนกระทั่งมันเลี้ยวหายเข้าไปในเงาตึก มองไม่เห็นอีกต่อไป
...
“ไปกันเถอะ”
หลินลั่วหันกลับไปยิ้มให้เวินโยวหนิง
“ฉันไปส่งเธอที่หอ”
เวินโยวหนิงมองเขา
“ได้”
หลังจากรับคำ เสร็จ เธอก็ทำสิ่งหนึ่ง
เธอยกมือขวาขึ้น ยื่นไปทางหลินลั่ว
ฝ่ามือคว่ำขึ้น นิ้วทั้งห้ากางออกเล็กน้อย
เป็นธรรมชาติมาก
หลินลั่วมองมือเล็ก ๆ ที่ยื่นมานั้น
แล้วยื่นมือไปจับมันไว้เบา ๆ