ในรั้วมหาวิทยาลัยยามค่ำคืน ไฟถนนถูกแบ่งออกเป็นท่อน ๆ
สว่างช่วงหนึ่ง มืดช่วงหนึ่ง แล้วก็สว่างอีกช่วงหนึ่ง
หลินลั่วจูงมือเวินโยวหนิงเดินอยู่ท่ามกลางแสงสลัวเหล่านั้น
เขาไม่มีจุดหมาย
แค่เดิน
เลียบไปตามถนนร่มรื่นหลังตึกเรียน เรื่อยไปจนสุดทาง
ตอนกลางวันถนนสายนี้เต็มไปด้วยนักศึกษาที่รีบเร่งไปเรียน เดินกันเป็นพายุ
พอกลางคืน กลับว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้
เวินโยวหนิงเดินช้ามาก
เธอเตี้ยกว่าหลินลั่วช่วงหนึ่ง ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยถึงจะตามสายตาเขาได้ทัน
เธอไม่มองถนน เธอมองหลินลั่ว
เดินสองก้าว เงยหน้ามองเขาทีหนึ่ง
แล้วเดินอีกสองก้าว ก็เงยหน้ามองเขาอีกที
เหมือนกำลังเสาะหาบางอย่างจากใบหน้าของเขา
"มองฉันทำไม"
หลินลั่วรู้สึกเก้อ ๆ ที่ถูกมองแบบนั้น
"ดูว่าเธอยังมีความสุขอยู่หรือเปล่า"
เวินโยวหนิงพูดเสียงเบา
หลินลั่วอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ
"...ดีขึ้นแล้วล่ะ"
เขาสารภาพตามตรง
"อย่ากังวลไปเลย"
หลินลั่วยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ
"ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ
แค่... มีบางอย่างที่ฉันยังคิดไม่ตก"
"คิดตกแล้วก็หายเองแหละ"
เวินโยวหนิงพยักหน้า
เธอเชื่อเขา
หลินลั่วบอกว่าไม่เป็นไร ก็แปลว่าไม่เป็นไร
สิ่งที่หลินลั่วพูด ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
ยกเว้นเมื่อกี้ที่ว่า "ฉันไม่ได้ไม่มีความสุข"
ที่ว่าเป็นเรื่องโกหก
เธอรู้สึกได้
......
เดินมาถึงขอบสนามกีฬา หลินลั่วก็หยุด
สนามกีฬายามค่ำคืน ไฟเปิดแค่ครึ่งเดียว
ลู่วิ่งยางเรืองแสงวับ ๆ
นักวิ่งออกกำลังกายกลางคืนสองสามคนวิ่งเป็นวงกลม หอบหายใจฟืดฟาด
อัฒจันทร์ว่างเปล่า
หลินลั่วพาเวินโยวหนิงไปนั่งที่ขั้นบันไดแถวล่างสุด
บันไดเย็นเฉียบ
เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองออกปูรองใต้ตัวเธอ
"นั่งตรงนี้"
"มันเย็น"
เวินโยวหนิงมองเสื้อตัวนั้น แล้วมองเขา