หลินลั่วขยับลำคอเบา ๆ
เขาก้มลงกินเกี๊ยวน้ำช้อนนั้นเข้าไป
“...อร่อย”
เขาพูด เสียงแหบเล็กน้อย
เวินโยวหนิงยิ้ม
เธอก้มหน้าลง ช้อนซดน้ำซุปทีละคำ ๆ ต่อไป
ไอร้อนจากชามคลุมเรือนร่างเธอพร่ามัว
รวมถึงสายตาของคนที่นั่งตรงข้าม ซึ่งตอนนี้แดงเล็กน้อย
......
เธออยู่เป็นเพื่อนเขาจนถึงสองทุ่ม
กลางคืนดึกแล้ว อากาศเริ่มเย็นลง
ร้านขายของก็เริ่มเก็บของ
หลินลั่วดูเวลา แล้วลุกขึ้นยืน
“ไปเถอะ กลับช้าแบบนี้ พี่สาวเธอคงจะถือมีดมาหาฉันแน่”
เวินโยวหนิงลุกขึ้นอย่างว่าง่าย ถอดเสื้อแจ็คเก็ตที่ยังไม่ได้คืนออก แล้วยื่นให้หลินลั่ว
“คืนเธอ”
“ใส่ไว้เถอะ”
หลินลั่วผลักเสื้อกลับไป
“ถึงใต้หอก็ค่อยถอด”
เวินโยวหนิงจึงสวมเสื้อกลับเข้าไปใหม่
เสื้อตัวนั้นใหญ่เกินไป คลุมร่างเธอ แขนเสื้อยาวเกินไป
ห่อร่างเธอจนเหลือแต่ใบหน้าเล็ก ๆ ให้เห็น
ทั้งสองคนเดินไปที่หอพักหญิง
ถนนเส้นนี้ เมื่อคืนเคยเดินไปแล้วรอบหนึ่ง
ตอนมาถึง ฟ้ายังเพิ่งเริ่มมืด
ตอนกลับ กลางคืนมืดสนิทแล้ว
เวินโยวหนิงยังยื่นมือขวาให้เขา
หลินลั่วยังกุมมันไว้
มือเธอตอนนี้อุ่น ๆ
คงเป็นเพราะเมื่อกี้กอดถ้วยน้ำซุปร้อน ๆ อยู่
เดินไปถึงใต้หอพัก ไฟยังสว่างอยู่
“ถึงแล้ว”
หลินลั่วหยุด
“ครั้งนี้ เข้าไปจริง ๆ แล้วนะ”
เวินโยวหนิงทำเสียง “อื้ม” แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ออก
พับให้เรียบร้อย ยกสองมือส่งคืนหลินลั่ว
“ขอบใจเธอนะ หลินลั่ว”
เธอพูดเสียงเบา ๆ เลียนแบบท่าทางพี่สาว
“กับฉันไม่ต้องเกรงใจ”
หลินลั่วรับเสื้อไป
เวินโยวหนิงยิ้ม แล้วหันหลังเดินเข้าตึก
เดินไปสองก้าว ก็หยุด แล้วหันกลับมา