เรื่องที่เวินซูเหยา "เขียนโค้ดเป็น" แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
เริ่มจากห้องหนึ่ง ก่อนจะแพร่กระจายไปเรื่อย ๆ อย่างกับประโยคที่ว่า "เจ้าของร้านแซ่เวินทำสดใหม่ขายสด" เมื่อก่อน แพร่ไปถึงห้องสอง
ไปถึงจงหลิง
จงหลิงอยู่ห้องสอง
วันนั้นเธอมาซื้อแป้งทอด พอดีกับที่หลินลั่วกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างแผง
โทรศัพท์มาจากเพื่อนร่วมห้องหนึ่ง บอกว่าญาติที่ทำธุรกิจเล็ก ๆ ที่บ้าน
อยากได้โปรแกรมจดบันทึกรายรับรายจ่ายง่าย ๆ สักตัว ถามว่าเวินซูเหยารับทำไหม ให้เงินด้วย
หลินลั่วถือโทรศัพท์แนบหู พลางทำท่าทางแล้วถามเวินซูเหยา:
"เขาถามว่าเธอรับทำไหม บอกว่าให้สามร้อย"
เวินซูเหยากำลังพลิกแป้ง
แผ่นเหล็กร้อนส่งเสียงฉ่า
มือเธอไม่หยุด
"สามร้อยน้อยไป"
หลินลั่ว: "หา?"
"จดบันทึก แยกหมวดหมู่ ออกรายงานสิ้นเดือน แล้วต้องส่งออกได้ด้วย"
เวินซูเหยาพูดเหมือนท่องเมนู "งานแบบนี้สามร้อยไม่พอ ห้าร้อย"
หลินลั่วยกมือปิดไมโครโฟน กระซิบ: "จะ...ขอเยอะไปไหม?"
"ไม่เยอะ"
เวินซูเหยาพลิกแป้งอีกด้าน "คุ้มกับค่านั้น"
พูดจบเธอก็ไม่กระพริบตาเลยแม้แต่น้อย
ชัดเจน ไม่คลุมเครือ
เท่าไหร่ก็เท่านั้น
ไม่ใช่ความโลภ แต่เป็นความมีสติ เธอรู้ว่าความสามารถของตัวเองมีค่าแค่ไหน
และรู้ว่าหนี้ที่เธอติดค้างอยู่ ต้องใช้เงินทีละบาททีละสตางค์ เก็บกวาดให้ชัดเจนเพื่อใช้คืน