วันที่ถูกไล่ออกจากตระกูลเวิน ฝนก็ตกเหมือนกัน
เวินปัวยืนกลางสายฝน อยู่ด้านนอกประตูแดงชาดบานนั้นของตระกูลเวิน หันกลับไปมองแนวหลังคาที่โค้งรับกันเป็นชั้นๆ และแสงไฟที่สว่างไสว
เขาไม่ได้ร้องไห้ มีเพียงไฟในใจที่ลุกโชน
เขากลืนความแค้นนี้ไม่ลง
ตระกูลที่ร่ำรวยระดับล้านล้าน อาศัยอะไร?
ทำไมพวกเขาเกิดมาเป็นเจ้านาย ส่วนเขาเวินปัวเกิดมาเพื่อรับใช้คน?
ทำไมแค่เขาเผลอไปถูกต้อง หยิบจับ กลับกลายเป็นขโมย ในขณะที่คนพวกนั้นครอบครองภูเขาทองคำเป็นหมื่นเป็นแสน กลับเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรม?
เขาจะแก้แค้น
แต่เขาคนรับใช้ที่ถูกไล่ออกมาแบบไม่เหลือชิ้นดี จะเอาอะไรไปแก้แค้นได้?
เขายังเข้าไปก้าวข้ามธรณีประตูตระกูลเวินไม่ได้ด้วยซ้ำ
เขาจึงระบายความแค้นนี้ลงบนที่ที่เขาสามารถเอื้อมถึง
ตระกูลเวินมีฝาแฝดเพิ่งเกิดมา
สูงศักดิ์และล้ำค่า เป็นลูกสาวของเวินอวิ๋น สมบัติล้ำค่าของตระกูลเวิน
เวินปัวหาจังหวะได้ ร่วมมือกับหนิงฮุ่ย
หนิงฮุ่ยเป็นคนรับใช้ของตระกูลเวิน และเป็นภรรยาของเขา สองสามีภรรยาคิดเหมือนกัน
ในคืนวันที่ฝนตก พวกเขาลักพาตัวทารกหญิงสองคนที่ยังอยู่ในผ้าอ้อมออกจากตระกูลเวิน
ตอนที่อุ้มออกมา เปลวไฟในใจของเวินปัว รู้สึกโล่งอกเป็นครั้งแรก
เขาอุ้มเจ้าตัวเล็กสองคนที่ยังพูดไม่ได้ มีแต่จะร้องไห้ เดินท่ามกลางสายฝน ก้าวหนึ่งหันกลับมามอง ก้าวหนึ่งหันกลับมามองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ค่อยๆ ห่างออกไป คิดในใจว่า: