เมืองหลวง เขาซาน คฤหาสน์เก่าของตระกูลเวิน
คืนนี้ หิมะตก
หิมะร่วงหล่นลงบนหัวสิงโตหินคู่หนึ่งที่เฝ้าหน้าประตูตระกูลเวินมานานสองร้อยปี
ในห้องโถงใหญ่ไม่ได้เปิดไฟสว่าง
มีเพียงโคมไฟตั้งพื้นเก่าแก่ดวงหนึ่ง แสงสีเหลืองหม่น ส่องลงบนพื้นอันยุ่งเหยิง
เก้าอี้ที่ล้มคว่ำ ถ้วยชาที่แตกกระจาย
รวมถึงใบหน้าหลายคน
ใบหน้าเหล่านั้นคือผู้ใหญ่ในตระกูลเวิน เป็นผู้อาวุโสหลายท่านที่มีสิทธิ์ออกความเห็นในตระกูลนี้
พวกเขายืนกันอยู่ ไม่มีใครกล้านั่ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
กลางห้องโถงมีคนคนหนึ่งคุกเข่าอยู่
เวินเจียง
รองหัวหน้าตระกูลเวิน ลูกพี่ลูกน้องของเวินอวิ๋น
ตอนนี้เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ขาข้างหนึ่งอ่อนแรง อีกข้างหนึ่งสั่นเทา
เสื้อคลุมสไตล์จีนราคาแพงของเขาฉีกขาดที่หัวไหล่ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกเหงื่ออยู่ด้านใน
เขาเงยหน้าขึ้น เสียงแหบผ่าวันออกมาจากลำคอ
"พี่อวิ๋น ทุกคนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน"
...
เวินอวิ๋นยืนอยู่ตรงหน้าเขา
ชายวัยห้าสิบ หลังตรงราวกับดาบ แต่งกายด้วยชุดลำลองสีเข้ม มือข้างหนึ่งถือปืน
ปืนสีดำ ปลายกระบอกคว่ำลง ชี้ไปที่พื้น
"คนในครอบครัวเดียวกัน" เวินอวิ๋นเอ่ยปาก เสียงไม่ดัง แต่ในห้องโถงที่เงียบสงัดเช่นนี้ เสียงที่ไม่ดังกลับกดดันจนทุกคนหายใจแทบไม่ออก
"เวินเจียง นายบอกฉันว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน"
เขาช้อนตาขึ้น ในดวงตาคู่นั้นไร้ไฟ
สิบเก้าปีแล้ว ไฟได้มอดไหม้จนหมดสิ้นนานแล้ว
สิ่งที่เหลืออยู่คือสิ่งที่เย็นชากว่า เหมือนหิมะที่เขาซานแห่งนี้
"คืนฝนตกเมื่อสิบเก้าปีก่อน คืนที่ลูกสาวสองคนของฉันถูกคนอุ้มออกจากบ้านหลังนี้"
"นายอยู่ที่ไหน"
ใบหน้าของเวินเจียงซีดขาว
"นายย้ายคนที่ดูแลปีกตะวันตกออกไป นายบอกว่าคืนนั้นฝนตกหนัก ถนนลื่น ให้คนเฝ้ายามกลับไปพักผ่อนได้แล้ว"
"พักผ่อน"
เวินอวิ๋นกัดสองคำนั้นเบา ๆ
"ลูกสาวของฉัน ก็หายไปในคืนนั้นเอง"
...
ในห้องโถงเงียบจนน่ากลัว
ในกลุ่มผู้อาวุโสหลายคน มีคนหนึ่งหายใจหนักขึ้นมาเล็กน้อย
เวินเจียงอ้าปาก
"พี่อวิ๋น ผม..."
"อย่าเรียกฉันว่าพี่อวิ๋น" เวินอวิ๋นขัดขึ้น
"สิบเก้าปีมานี้" เวินอวิ๋นเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รองเท้าหนังเหยียบลงบนเศษถ้วยที่แตก มีเสียงดังกร๊อบเบา ๆ
"ฉันไม่เคยสืบเรื่องคืนฝนตกนั้น"