มหาวิทยาลัยหลินเจียงปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว
ต้นไม้เครื่องบินที่ประตูใต้ผลิใบร่วงจนเกลี้ยง
ใต้ต้นไม้มีพื้นซีเมนต์สะอาดผืนหนึ่งว่างเปล่า เป็นจุดที่รถเข็นขายของเหยาจี้เคยจอดประจำ
ปิดเทอมแล้ว รถเข็นก็เก็บไป ที่นั่นไม่มีอะไรเหลือ มีเพียงฝุ่นบางๆ ปกคลุม
และบนพื้นฝุ่นนั่นเอง ก็มีเท้าคู่แปลกหน้าสองคู่เหยียบลงมา
คู่หนึ่งเป็นรองเท้าหนังผู้ชาย ปลายรองเท้าถูกขัดจนซีดแต่กลับเงาวับ
อีกคู่เป็นรองเท้าผู้หญิง ส้นไม่สูง ส้นรองเท้ากระทบพื้นซีเมนต์ดัง ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ
เวินปัวหยุดยืน แล้วเงยหน้ามองตึกเรียน
เขาอายุสี่สิบกว่า ตัวเตี้ย หลังค่อมเล็กน้อย แต่เขาดันฝืนยืดหลังให้ตรง จนคอยื่นไปข้างหน้า ดูเหมือนนกที่แอบดูอะไรอยู่ตลอดเวลา
ผมหวีเรียบกริบไม่มีความยุ่งเหยิง ใช้แว็กซ์เยอะมาก จนเงาวับ พอลมพัด กลิ่นแว็กซ์ราคาถูกก็ลอยโชยออกมา หวานเย็น ฉุนจมูก
สูทที่เขาสวม เป็นผ้าเนื้อดี
ผ้าเป็นของดี แต่ไม่ได้ไซซ์
บ่าใหญ่เกิน แขนยาวเกิน มองปุ๊บก็รู้ว่าไม่ได้ตัดเย็บมาเพื่อเขา
เป็นของที่เขา"หยิบฉวย"มาจากคนอื่น
ใส่ของคนอื่น เขาใส่มาครึ่งชีวิตแล้ว
......
หนิงฮุ่ยยืนอยู่ข้างๆ เขา
ผู้หญิงวัยสี่สิบ ดูแลใบหน้าพอใช้ได้ แต่มุมปากตกโดยธรรมชาติ ดูเหมือนใครๆ ก็เป็นหนี้เงินเธอ
มือถือกระเป๋าแบรนด์เก๊ ทรงถือให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ข้อศอกกางออก จัดท่าทางแบบ"ฉันเป็นคนมีระดับ"
"ที่นี่เหรอ?"นางเอ่ยปาก เสียงแหบแห้งและเย็นชา"ลูกตัวซวยสองคนนั้น แค่นี้ก็สอบเข้ามหา'ลัยแบบนี้ได้?"