ทะเลสาบเทียมของโรงเรียนตั้งอยู่ระหว่างเขตการเรียนการสอนและเขตหอพัก
ช่วงเย็น พระอาตะวันยังไม่ลับขอบฟ้า ทะเลสาบถูกย้อมเป็นสีของน้ำโซดาส้ม
สายลมพัด พื้นน้ำแตกเป็นแสงทองระยิบระยับ
ต้นหลิวริมฝั่งโน้มลงมา ปลายกิ่งแตะต้องผิวน้ำ
สามคนเดินเลียบชายทะเลสาบ
เวินซูเหยาเดินอยู่ตรงกลาง มือหนึ่งจูงโยวหนิง อีกข้างคือหลินลั่ว
เดินไปได้สักพัก ไม่มีใครพูดอะไร
มีเพียงเสียงเท้าเหยียบใบไม้แห้ง
ถึงราวกั้นที่ผู้คนบางตา เวินซูเหยาหยุดฝีเท้า
เธอปล่อยมือโยวหนิง หันกลับมาเผชิญหน้ากับหลินลั่ว
เธอสูดหายใจเข้าลึก
"ฉันมีเรื่องจะพูดกับนาย"
"ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ"
ประโยคเดียวกันเป๊ะ
เสียงสองทับกัน
ทั้งคู่ชะงัก
เวินโยวหนิงยืนอยู่ข้างๆ มองพี่สาวแล้วมองหลินลั่ว
กะพริบตา เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งคู่เงียบไป
เวินซูเหยากลับมาสติได้ก่อน
เธอเม้มริมฝีปาก
"นายพูดก่อนสิ"
เธอยกโอกาสให้
ไม่ใช่เพราะเกรงใจ
แต่จู่ๆ เธอก็ไม่อยากเป็นฝ่ายพูดก่อน