หลินลั่วยืนอยู่กับที่ มองดูร่างเล็กที่หดตัวอยู่ที่มุมห้อง หัวอกบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
ทั้งเปรี้ยว ทั้งอึดอัด และยังมีความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา
ในที่สุดเขาก็เริ่มเข้าใจ
เด็กคนนี้ไม่ได้มีปัญหาทางสมอง
แต่เธอถูกคน... เลี้ยงมาแบบนี้
ถูกเลี้ยงจนพอทำผิดก็เดินไปยืนที่มุมห้องเอง
แม้แต่จะเก็บเศษแก้วด้วยมือเปล่าก็ต้องทำให้ "สะอาด"
หลินลั่วเม้มริมฝีปากแน่น เดินเข้าไปหาเธอไม่กี่ก้าว
เขายื่นมือออกไป ดึงมือของเวินโยวหนิงไว้ forcibly
เขาจงใจเลี่ยงฝ่ามือที่บาดเจ็บของเธอ
จับเพียงข้อมือเธอเท่านั้น
ร่างของเวินโยวหนิงเกร็งไปทั้งตัว
"ไป ออกไปกับฉัน"
เสียงของหลินลั่วแหบพร่าเล็กน้อย
เขาจูงเธอ ลากเธอออกจากมุมห้อง
พากลับมาที่ห้องนั่งเล่น แล้วยื่นมือกดลงบนไหล่เธอ
ดันให้เธอนั่งลงบนโซฟา
ตอนที่เวินโยวหนิงนั่งลง ร่างกายทั้งร่างเกร็งเหมือนธนูที่ถูกง้างจนสุด
มาแล้ว
จะโดนตีแล้ว
เธอค่อยๆ หลับตาลง
ขนตายาวกระพือเบาๆ
เธอเอียงหน้าไปทางด้านข้างเล็กน้อย เผื่อใบหน้าให้เขา
ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อรอคอยฝ่ามือนั้นที่จะตกลงมา
แต่รอไปรอมา
ฝ่ามือก็ไม่ตกลงมา
เธอเอียงหน้า หลับตา รออยู่เนิ่นนาน
ความเจ็บปวดที่คิดไว้ล่วงหน้าก็ไม่มาสักที
เวินโยวหนิงทนไม่ไหว แอบลืมตาขึ้นมาช่องเล็กๆ
เธอเห็นหลินลั่วหมอบอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่รู้ว่าไปเอากล่องยาแดงมาจากไหน