เสียงฝีเท้าในโถงบันไดดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ กุญแจเสียบเข้าไปในรูกุญแจ
เสียง "คลิก" เบา ๆ แล้วประตูก็ถูกผลักออก
เวินซูเหยาเดินถือถุงพลาสติกที่อวบอ้วนเข้ามา
เธอซื้อของได้อย่างราบรื่น ไข่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกำลังลดราคาจริง ๆ เธอยังชั่งซี่โครงหมูมาสองจินอีกต่างหาก
ไม่ได้อยู่ในแผนแต่แรก แต่พอคิดถึงที่หลินลั่วนั่งจ้องคอมพิวเตอร์มาสามวันสามคืน
ในที่สุดเธอก็กัดฟันซื้อมา
บัญชีเธอจำได้ชัดเจน:
ผักสิบสองสามบาท ไข่แปดห้าบาท ซี่โครงหมูยี่สิบหกบาท...
กลับไปจะได้เขียนลงในสมุดเล่มเล็กนั่น
เธอคิดเลขได้เร็ว และการก้าวเข้ามาในบ้านก็คล่องแคล่ว
แต่เพียงชั่วขณะที่เธอเงยหน้าขึ้น ความคิดเรื่องข้าวของเครื่องใช้ทั้งหลายก็
หยุดชะงักลงอย่างกระทันหัน "ปึก"
ในห้องนั่งเล่น โทรทัศน์เปิดอยู่ กำลังฉายการ์ตูนสนุก ๆ
เวินโยวหนิงนั่งตัวตรงบนโซฟา หลังตั้งตรง
ดูเหมือนปากจะกำลังอมอะไรบางอย่าง แก้มป่อง ๆ
หลินลั่วนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดี่ยวข้าง ๆ มือถือโทรศัพท์
นี่เป็นภาพที่แสนธรรมดา
แต่สายตาของเวินซูเหยา จ้องเขม็งไปที่มือของน้องสาว
บนมือทั้งสองข้างนั้น เต็มไปด้วยพลาสเตอร์ยา
ทีละแผ่น เรียงรายระเกะระกะ จากปลายนิ้วถึงฝ่ามือ น่าตกใจยิ่งนัก