"นักเขียนคะ คุณถูกฝาแฝดลักพาตัวไปเหรอคะ? ขยิบตาให้หน่อยสิ ไอสองที เราจะได้แจ้งตำรวจ"
"เลยเวลาอัปเดตไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว ฉันโยนโทรศัพท์ลงเตียงไปสามรอบแล้วนะ
รอบแรกโยนเพราะโมโห รอบสองโยนเพราะผิดหวัง รอบสาม... รอบสามคือมือลื่น"
"นักเขียน: วันนี้ขอพักก่อน ผู้อ่าน: ถ้างั้นแกตายแน่ (ยิ้มหวาน)"
"ถ้าซูเฉินยังไม่เลือกสักทีระหว่างพี่น้องฝาแฝดสองคนนี้ ฉันจะเลือกให้เองเลย เลือกฉัน"
"คนข้างบนอย่ามาแย่งนะ ซูเฉินเป็นของฉัน ฝาแฝดเป็นของทุกคน"
"ฉันขอประกาศ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นักเขียนเป็นหนี้ฉันไม่ใช่แค่ตอนเดียว แต่เป็นวัยเยาว์ของฉันเลย"
หลินลั่วดูไปเรื่อย ๆ มุมปากก็เผลอหยุดไม่อยู่
เขาพิงพนักเก้าอี้ เหยียดกายยาว ๆ กระดูกส่งเสียง "กร็อบแกร็บ" เป็นชุด
ที่จริงเขาก็แค่อัปเดตช้าไปหนึ่งชั่วโมงเองนี่นา
หนึ่งชั่วโมงนั้น เพราะเขากำลังลังเลว่าซูเฉินควรจะจับมือพี่สาวก่อน
หรือควรจะฟังน้องสาวเล่าความฝันที่ไม่มีหัวไม่มีหางก่อนดี
เขาแก้แล้วลบ ลบแล้วแก้ แค่บทสนทนาประโยคเดียวก็พลิกไปมาเจ็ดรอบ
ผลปรากฏว่าพอเงยหน้าขึ้นมา เวลาก็ผ่านไปแล้ว
แต่กลุ่มผู้อ่านพวกนี้ กลับทำให้เขาที่สายไปแค่หนึ่งชั่วโมง กลายเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตราวกับพรากจากกันทั้งเป็นเลย
หลินลั่วนวดตาที่เมื่อยล้า คิดในใจ