หลินลั่วเห็นเวินซูเหยายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างงงๆ
เพิ่งจะคิดจะพูดว่า "คราวหน้าเข้ามาน่าจะเคาะประตูก่อนนะ"
แต่คำพูดมาถึงปาก สายตาของเขากลับไปสะดุดกับประตูห้องที่เปิดกว้างอยู่
ประตูเปิดอยู่
เขาปล่อยไว้แบบนั้นเองตอนกลางคืนเพื่อระบายอากาศ ตอนเข้ามาในห้องก็ไม่ได้ปิดประตูเลย
เอาเถอะ คราวนี้จะพูดว่าให้เคาะประตูก่อนก็พูดไม่ออกแล้ว
ประตูไม่ได้ปิด เธอเข้ามาทักทาย
นี่มันก็เป็นเรื่องปกติมาก ๆ จะไปโทษเวินซูเหยาก็ไม่ได้
หลินลั่วเปลี่ยนคำพูดทันที แล้วยิ้มออกมา
"ไม่เป็นไร ผมเองลืมปิดประตูเอง"
แต่เวินซูเหยาไม่ค่อยได้ฟังคำที่เขารับผิดคนเดียวประโยคนี้เท่าไหร่
ในหัวของเธอ กำลังคิดถึงอีกเรื่องหนึ่งที่ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว
เธอเคยได้ยินคนพูดว่า การเขียนของที่ผิดกฎหมาย ของที่เอาไว้เฉย ๆ ไม่ได้นั้น จะถูกจับได้
ถูกตำรวจจับจริง ๆ ต้องติดคุกเลยล่ะ
เธอกับน้องสาวกว่าจะหาที่อยู่ที่อาศัยในเมืองนี้ได้
เจอกับคนที่ยอมรับพวกเธอเข้าพัก
ถ้าคน ๆ นี้ถูกจับเพราะเขียนของแบบนั้น แล้วเธอกับเวินโยวหนิงจะทำยังไง?
ชีวิตที่เพิ่งจะเริ่มสงบลงมา ไม่ใช่ว่าจะต้องพังทลายลงอีกครั้งในคืนเดียวหรอกหรือ?
ยิ่งคิด หัวใจที่อ่อนไหวอยู่แล้วของเธอก็ยิ่งบีบรัด
"หลินลั่ว"
เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่ในดวงตาก็มีความรีบร้อนเจืออยู่เล็กน้อย
"การเขียนของแบบนั้น มันจะถูกจับได้นะ"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค