เวลาสิบเอ็ดโมงกลางคืนของหอพักหญิง ไฟยังสว่างอยู่
เวินซูเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ หนังสือที่เปิดอยู่ตรงหน้ากางไว้ แต่เธออ่านไม่ออกสักตัว
มุมโต๊ะมีกระติกน้ำหมีตัวหนึ่ง เป็นของที่หลินลั่วซื้อให้
สีชมพู ตัวกระติกมีรูปหมีน้อยน่าเกลียดตัวหนึ่งพิมพ์อยู่
เธอยังจำได้ตอนนั้นหลินลั่วพูดว่า เลือกไม่ได้ ก็คนละอัน เหมือนกันทั้งคู่ที่น่าเกลียด
ของเวินโยวหนิงเป็นสีฟ้า
เธอหมุนกระติกไป หมุนสามรอบ ก่อนจะเอ่ยปาก
“เค่อเอ่อร์ จื้ออี้”
“พวกเธอรู้มั้ยว่าแถวโรงเรียนมีที่ไหนรับทำงานพิเศษบ้าง”
เจียงเค่อเอ่อร์ที่นอนอยู่เตียงล่างกำลังกอดโทรศัพท์ดูวิดีโอ
พอได้ยินก็ดีดตัวขึ้นมาจากหมอนทั้งคน หัวกระแทกกับแผ่นไม้เตียงบน
“โอ๊ย”
เธอลูบหัว แล้วโน้มตัวเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ซูเหยาเธอจะไปทำงานพิเศษเหรอ”
ซ่งจื้ออี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถอดหูฟังออก
เวินซูเหยาพยักหน้า “อื้ม” หนึ่งครั้ง
ต่อให้เธอไม่ไปหาเงินด้วยตัวเอง หลินลั่วก็จะให้เหมือนเดิม
แต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้
เธอรับไม่ได้
เธอก็ปล่อยให้โยวหนิงเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้เหมือนกัน
ความคิดพวกนี้วุ่นวายอยู่ในหัวเธออย่างรวดเร็ว แต่บนใบหน้าไม่แสดงอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย
เธอแค่มองเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนเงียบ ๆ
ซ่งจื้ออี้เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ ขมวดคิ้ว
“ซูเหยา จู่ ๆ เธอคิดอะไรถึงได้อยากไปทำงานพิเศษล่ะ”
“เธออย่าไปคิดว่างานพิเศษในมหา’ลัยฟังดูเยอะแยะ ที่จริงมีไม่กี่อย่างที่ดีหรอก
ค่าแรงต่อชั่วโมงต่ำ แถมเวลายังยาวอีก
แจกใบปลิว เก็บโต๊ะร้านชานม หนึ่งชั่วโมงได้สิบกว่า ๆ ก็ถือว่าเยอะแล้ว”