เวินซูเหยากลับมาจากความคิด หันมองน้องสาว
เธอรู้สึกว่าบางอย่างต้องพูดกับน้องให้ชัด
น้องไม่เข้าใจโลกของผู้คน
ในฐานะพี่สาว เธอต้องสอนทีละน้อย
ต่อให้ทั้งชีวิตนี้ น้องอาจไม่มีวันเรียนรู้
เธอก็ต้องสอน
“โยวหนิง จำไว้นะ”
เสียงของเวินซูเหยาเบามาก ทีละคำ ทะลุเข้าไปในใจน้องสาว
“ความดีที่คนอื่นมีให้เรา เราต้องตอบแทน”
“ต่อให้เขาพูดปากบอกว่าไม่ต้องตอบแทน”
“เราก็ต้องตอบแทน”
นี่คือหลักของเธอ และเป็นความภูมิใจของเธอ
พี่น้องสองคน เดินมาถึงวันนี้ ขาดอะไรไม่เคยขาด
ขาดเงิน ขาดข้าว ขาดที่บังลมบังฝน
แต่มีอย่างหนึ่ง ที่เวินซูเหยาไม่เคยปล่อยให้ขาด
นั่นคือการไม่เอาเปรียบคนอื่น
ถ้าเอาเปรียบแล้ว คนเราจะต่ำลง
ต่ำแล้ว ก็เงยหน้าไม่ขึ้น
เธอไม่ยอมให้น้องต้องใช้ชีวิตแบบเงยหน้าไม่ขึ้น
เวินโยวหนิงฟัง เอียงคอ ฟังดูเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“ต้องตอบแทนจริง ๆ เหรอ?”
เธอถามเสียงเบา
“ใช่ ต้องตอบแทน”
เวินซูเหยาพยักหน้า น้ำเสียงไม่เปิดให้โต้แย้ง
“ฉันจะหาเงิน แล้วชดใช้ให้หมด”
ตอนที่พูด ดวงตาแน่วแน่มาก
แน่วแน่ราวกับพูดถึงสิ่งที่ทำสำเร็จแล้ว
......
เวินโยวหนิงไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้ามองมือตัวเอง