เธอไม่รู้ว่าอยากเรียนอะไร
แค่เพียง... อยากให้เขาสอน
ง่ายแค่นั้นเอง
เวินโยวหนิงไม่เป็นคนพูดอ้อมค้อม
เธอไม่เข้าใจว่าอะไรคือการเกรงใจ
อะไรคือ "หาข้ออ้างเพื่อเข้าใกล้เธอ"
คิดอะไร ก็เขียนสิ่งนั้นออกมา
เธอเรียนรู้แล้ว
แต่เธอยังอยากให้หลินลั่วสอนเธออยู่ดี
จะสอนอะไร ไม่สำคัญ
สำคัญคือคำว่า "หลินลั่วสอน" สามคำนี้
จู่ๆ หลินลั่วก็พูดไม่ออก
เขาง้มหน้ามองเวินโยวหนิง
เวินโยวหนิงก็กำลังเงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกัน
ดวงตาคู่นั้นใสสะอาด ปราศจากเล่ห์เหลี่ยมใดๆ
มีเพียงความไว้ใจที่โปร่งใส ไร้การป้องกัน
เธอกำลังรอคำตอบจากเขา
เหมือนสัตว์ตัวน้อยที่พลิกท้องให้ดู อย่างที่คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่ทำร้ายมัน
......
ก็แค่สายตาแบบนี้
หัวใจของหลินลั่วถูกบางอย่างบีบรัดอย่างแรงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
มันคือความรู้สึกผิด
เป็นความรู้สึกผิดที่แปลกมาก จู่ๆ ก็เกิดขึ้นมา
เขานึกถึงตัวละครนับพันตัวอักษรที่เขียนเมื่อปีก่อน
ตอนนั้นตนเองพิมพ์คำว่า "คาแรกเตอร์นี้เท่จริงๆ" ลงไปด้วยความตื่นเต้น
เขาเอาบาดแผลของคนอื่นมาเป็นวัตถุดิบในการเขียน
และตอนนี้ "วัตถุดิบ" คนนั้นกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขาทั้งเป็น
เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่ไร้การป้องกัน
และเขียนทีละตัวอักษรว่า "ยังอยากให้หลินลั่วสอน"
เธอเชื่อเขา
เชื่ออย่างไม่มีเหตุผล
หลินลั่วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคู่ควรหรือไม่
......
เขาไม่ปล่อยให้อารมณ์นี้อยู่บนใบหน้านานเกินไป
หลินลั่วงอตัวลง ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเวินโยวหนิงที่นั่งอยู่