พิมพ์เสร็จ
ปลายนิ้วของเธอยังคงหยุดอยู่บนหน้าจออีกราวหนึ่ง
อันที่จริง เธอยังมีอีกหลายอย่างที่อยากเขียนต่อ
อยากเขียนว่าคืนนี้เขาดื่มไปมากแค่ไหน
อยากเขียนถึงชามขิงชาที่ส่งไปให้ มือที่สั่นเทาของเขา
อยากเขียนคำพูดที่เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ฉันผิดอะไร"
อยากเขียนว่าเธอรู้ตัวดีว่าชอบเขา แต่ก็ทำได้เพียงพับความชอบนี้ให้เรียบร้อย เก็บมันกลับเข้ากระเป๋า
สุดท้าย เธอก็ไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มอีกเลย
เธอกดปุ่มล็อกหน้าจอ
"แคร่ก"
หน้าจอมืดลง
หน้าจอที่มืดลง ราวกับกระจกสีดำ สะท้อนใบหน้าของเธอ
สุขุม
อ่านไม่ออก
เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
และผลักความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจ ความคิดที่ไม่ควรมี กลับลงไปอย่างแผ่วเบา
......
จงหลิงเดินออกจากห้อง ปิดประตูเบา ๆ
ไฟในโถงทางเดินเป็นสีเหลืองอุ่น
เธอไม่ได้กลับไปที่ห้องของตัวเองซึ่งมีคนหลับอยู่แล้ว
บ้านตระกูลจงใหญ่ ห้องว่างเยอะ
เธอสุ่มเลือกห้องพักห้องหนึ่งที่อยู่ติดกันแล้วเดินเข้าไป