แสงอาทิตย์ตื่นก่อน
หลินลั่วตื่นทีหลัง
สิ่งแรกที่เข้าตาเมื่อลืมขึ้นมาคือเพดาน
ขาว สูง ไกลจากตัวเขามาก
เพดานห้องเช่านั่น เขาหลับตาก็วาดออก
กลางค่อนไปทางซ้ายมีรอยน้ำสีเหลืองวงหนึ่ง เวลาฝนตกจะซึมลงมา ต้องเอากะละมังรอง
เพดานตรงนี้ สะอาดเอี่ยม
สูงจนเหมือนอยู่คนละชั้น
หลินลั่วมองอยู่นาน
ไม่ถูก
เขาหันข้าง
หน้าต่างกระจกสูงทั้งผนัง
นอกหน้าต่างเป็นแสงสว่างจ้า ฝนหยุดแล้ว เมฆยังกดทับอยู่ เมืองแผ่กระจายอยู่เบื้องล่าง ไกลจนไม่จริง
บ้านใหญ่ ใหญ่จนว่างเปล่า
เตียงหนึ่ง โซฟาหนึ่ง ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานหนึ่งแถว ตรงกลางเว้นที่ว่างกว้างใหญ่
ไม่ใช่ห้องเช่าที่หมุนตัวทีชนมุมห้องของเขา
หลินลั่วขยับตัว
เสื้อผ้าที่ใส่ หลวมๆ ไม่ใช่ของเขา
แขนเสื้อยาวเกิน ปล่อยลงมาคลุมหลังมือ
ปกก็กว้าง ก้มหน้านิดก็เห็นไหปลาร้าตัวเอง
ชะงักไปครู่หนึ่ง
แล้ว เศษเสี้ยวเมื่อคืน ก็เหมือนประตูน้ำที่ถูกปล่อย ไหลทะลักกลับเข้ามาหมด
...
ฝน
ร้านปิ้งย่าง
เหล้าขาว
สาวคนหนึ่งที่กางร่ม รองเท้าไม่เปื้อนโคลนแม้แต่นิด
จงหลิง
ความอบอุ่นในรถ
และ...
สมองหลินลั่ว "อื้อ" ไปหนึ่งที
และตัวเขาเอง
คืนที่เขาพร่ำพูดไม่หยุด
เล่าเรื่องทะเลาะกันครั้งนั้น ให้เธอฟังทั้งหมด ทีละคำ
เขาไปสวนร้างกับซูเหยา
เหตุผลเรื่องการปล่อยวางที่เขาพูด
ชื่อว่าตะคอกใส่เขาทั้งน้ำตา
เขาเลือกแทงจุดที่เจ็บที่สุดของซูเหยา
สมุดบัญชีเล่มสีฟ้านั้น ประโยคนั้น "นายไม่รู้จักรักใคร มีแต่จดบัญชี"
และประโยคของซูเหยาที่ว่า "นายไปซะก็ดี"