หลินลั่วยังคงพิงอยู่บนโซฟา
ตาครึ่งหลับครึ่งตื่น
กลิ่นขิงชาลอยมา จมูกเขากระตุกรับ
จงหลิงหมอบลงข้างโต๊ะน้ำชาต่อหน้าเขา
นางยื่นถ้วยไปให้
"หลินลั่ว ดื่มขิงชาหน่อย คลายหนาว ดื่มแล้วจะไม่หนาวแล้ว"
หลินลั่วมองถ้วยนั้นอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะยื่นมือไปรับ
มือยังสั่น
จงหลิงกลัวเขาทำหก สองมือจึงค่อย ๆ ประคองใต้ถ้วย คอยป้องกันไว้
หลินลั่วก้มลงดื่มคำหนึ่ง
เผ็ด
หวาน
ความอบอุ่นไหลจากลำคอลงไปเรื่อย ๆ ถึงท้อง
ความอบอุ่นนั้นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วกาย
ร่างที่หนาวเหน็บมาทั้งคืน ในที่สุดก็กลับมีอุณหภูมิ
จงหลิงมองเขา แล้วถามเสียงเบา
"อุ่นขึ้นไหม?"
หลินลั่วไม่ตอบ
ดื่มอีกคำ
ขิงชาลงท้อง ร่างกายอุ่นขึ้นแล้ว
แต่ฤทธิ์เหล้ากลับถูกความอบอุ่นนี้กระตุ้นให้พลุ่งขึ้นมาใหม่
พลุ่งไปถึงเส้นสายที่เขาเหนี่ยวรั้งไว้แน่นตลอดเวลา ที่เรียกว่า "สติ"
เส้นสายนั้น ขาด
หลินลั่วพิงโซฟา สายตามองเพดาน มองไปมองมา สมาธิก็เริ่มสลาย
ปากก็ไม่ลับฝีปากอีกแล้ว
เขาพูดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เสียงลอย ๆ ครึ้ม ๆ
"จงหลิง นายว่า ฉันมันน่ารำคาญมากไหม"
จงหลิงไม่พูดอะไร แค่ขยับกายเข้าไปใกล้เขาอีกนิด
ฟัง
หลินลั่วเริ่มพร่ำพูดออกมาเรื่อยเปื่อย
เรื่องทะเลาะกันครั้งนั้น โกยออกมาทีละคำทีละประโยค
เขาบอกว่าเขาออกไปกับเวินซูเหยา ไปที่สวนร้างนั่น
เดิมทีเขาอยากพูดให้เข้าใจกัน