เวินอวิ๋นยืดตัวขึ้น
มองไปที่ลูกสาวที่หดตัวกลับไปอยู่ที่หน้าต่างอีกครั้ง
ความดีใจที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจ หล่นหายไปครึ่งหนึ่ง
แต่เขาไม่ได้เสียใจนานนัก
เพราะเขานึกขึ้นได้ว่า เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
ลูกสาว เพื่อเด็กคนนั้น ยอมเงยหน้าขึ้น มองพวกเขาสักที
ลูกสาว เขียนสองคำตอบกลับไปให้ภรรยาของเขาบนสมุด
ลูกสาว กินอาหารที่ภรรยาของเขาทำ
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
เวินอวิ๋นบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ
ค่อย ๆ เป็นไป
รอมาแล้วสิบเก้าปี
ไม่ขาดแค่อีกไม่กี่วันนี้
......
บ่ายห้าโมง
ตะวันนอกหน้าต่าง เริ่มทอดยาวไปทางทิศตะวันตก
หลินลั่วเหลือบดูนาฬิกาแขวนบนผนัง
เขาลุกขึ้น เดินไปที่มุมห้อง แล้วลดเสียงลง
"ลุงเวิน ป้า"
หลินลั่วส่งสายตาให้ทั้งสอง "ได้เวลาแล้วล่ะ"
"ปกติซูเหยากลับถึงบ้านห้าโมงครึ่ง"
"ถ้าเธอเจอพวกท่านสองคนที่นี่..."
หลินลั่วไม่พูดต่อ
ทั้งสองคนเข้าใจดี
ด่านซูเหยา ยังผ่านไม่ได้
เรื่องวันนี้ ต้องปิดไว้จากเธอ
......
ซูหวานอี๋พอได้ยินว่าจะต้องไป ทั้งตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
เธอมองลูกสาวที่อยู่ตรงหน้าต่างด้วยสายตาที่ไม่อยากจาก
มองแล้วมองอีก เหมือนจะจารึกครึ่งบ่ายนี้ ทุกเส้นผมของลูกสาว ลงในดวงตาให้ได้
"...ได้"
เสียงของเธอสั่นระริก "เราไปกันเถอะ"
......
ก่อนจากกัน
ซูหวานอี๋เดินไปที่โต๊ะ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ลูกสาว
เธอเพียงแต่เขยิบจานแครอทและไข่ต้มยางมะตูมที่เหลือ ไปทางเวินโยวหนิงเบา ๆ อีกครั้ง
จากนั้นเธอก็หยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา แล้วเขียนเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด
[โยวหนิง พรุ่งนี้ป้ามาทำไข่เจียวให้อีกนะ ดีไหม?]
......
เวินโยวหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก มองดูข้อความนั้น