ฝ่ายซูหวานอี๋
นางทำตามคำสั่งก่อนหน้านี้ของหลินลั่ว พอเข้าบ้านได้ไม่นานก็ขอยืมครัว
นางกำลังทำอาหาร
แครอท
ไข่ต้มยางมะตูม
อาหารสองอย่างนี้ หลินลั่วแอบบอกนาง
“โยวหนิงชอบกินสองอย่างนี้”
“แครอทหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผัดให้หวาน”
“ไข่ทอดให้ยางมะตูม ไข่แดงปล่อยให้สุกครึ่งหนึ่ง”
……
ฝีมือทำอาหารของซูหวานอี๋นั้น เนิ่นนานเกินไปแล้วจริง ๆ
ชีวิตนี้ของนาง หรูหราฟุ่มเฟือย จะไปลงมือทำครัวด้วยตัวเองที่ไหนกัน
แต่เพื่อลูกสาว
นางผูกผ้ากันเปื้อน ยืนอยู่หน้าเตาตู้เล็ก ๆ นั้น หั่นแครอทอย่างงุ่มง่าม
ฝีมือมีดไม่ดีนัก หั่นได้ขนาดไม่เท่ากัน
ไฟก็ยังจับไม่ถูก ไข่ชุดแรก ทอดแก่ไปหน่อย
นางก็ไม่โกรธ
เททิ้ง ทำใหม่
ชุดที่สอง ก็ดิบเกินไป
เททิ้งอีก ทำอีก
……
ไข่ต้มยางมะตูมจานเล็ก ๆ จานเดียว
ซูหวานอี๋ทอดไปทั้งหมดห้ารอบ
กว่าจานไข่ยางมะตูมที่ไข่แดงเหลืองทองอร่าม สั่นน้อย ๆ นั้น จะถูกวางลงบนโต๊ะได้
บนหน้าผากของนาง เต็มไปด้วยเหงื่อ
บนมือที่ได้รับการปรนนิบัติ ไม่เคยแตะต้องน้ำร้อนน้ำเย็นนั้น ยังมีรอยแดงเล็ก ๆ ไหม้เป็นจุด
แต่นางกลับยิ้ม
นางวางไข่จานนั้น พร้อมกับแครอทผัดหวานจานนั้น ลงบนโต๊ะอาหารอย่างเบามือ
วางเสร็จ นางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้
นางถอยกลับไปที่มุมห้อง
มองดูจากไกล ๆ
……
กลิ่นหอมของอาหารจานนั้น ลอยฟุ้งไปทั่วกระท่อมหลังน้อย
จมูกของเวินโยวหนิง ขยับเล็กน้อย
นางกอดเข่า สายตามองไปที่จานอาหารนั้นอย่างอดไม่ได้
แครอท
ไข่ยางมะตูม
……ของโปรดของนาง