วันรุ่งขึ้น ตอนเช้า
ผ้าม่านในห้องเช่าเป็นของที่หลินลั่วไปกวาดมาได้จากตลาดนัดเมื่อไม่กี่วันก่อน ผ้าฝ้ายบาง ๆ หนึ่งผืน บังแสงได้ไม่มากนัก
พอฟ้าสาง แสงสีขาวจาง ๆ ก็ส่องลอดเข้ามาในห้อง
ในครัว เวินซูเหยากำลังก้มหน้านวดแป้งอยู่
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนสั่น "อุ๊ย" ขึ้นมาครั้งหนึ่ง
นางใช้ข้อมือเช็ดมือที่เปื้อนแป้ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาดู
เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา โจวหยวน
"นักศึกษาเวินซูเหยา สะดวกมาโรงเรียนหน่อยได้ไหม"
เสียงของโจวหยวนปลายสาย วางมาอย่างสุภาพเรียบร้อย
"ตอนที่เธอเข้ามาเรียน มีเอกสารสองสามชิ้นที่ยังไม่ได้เก็บเข้าแฟ้ม ทางโรงเรียนเร่งแล้ว วันนี้ต้องให้เธอมาลงชื่อด้วยตัวเอง"
เวินซูเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย
เอกสาร
นางจำได้ชัดเจน ตอนเข้าเรียน เอกสารที่ควรเซ็น นางไม่ได้ตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียว
แต่พออาจารย์ที่ปรึกษาพูดออกมาแล้ว นางก็ไม่อยากขัด
"...ได้ค่ะ"
เวินซูเหยารับคำ "หนูไปเดี๋ยวนี้เลย"
นางวางสาย ยืนอยู่ในครัว เส้นสายในใจกระตุกเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
เวินซูเหยาเป็นคนอ่อนไหว
อ่อนไหวถึงขนาดว่า เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่รู้สึกว่าผิดปกติสักนิด นางยังจับพิรุธได้
แต่นางก็คิดไม่ออกว่า เรื่องเอกสารนี่ จะมีอะไรซับซ้อนได้
นางเอาผ้าชุบน้ำปิดอ่างแป้งไว้ แล้วแก้ผ้ากันเปื้อนออก
...
"หลินลั่ว"
เวินซูเหยาเดินไปที่ห้องนั่งเล่น มองหลินลั่วที่ยังนอนแหมะอยู่บนโซฟา ผมยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ "ฉันออกไปข้างนอกหน่อยนะ"
"อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกให้ไปโรงเรียนเซ็นเอกสาร"
หลินลั่วขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง