อีกแล้ว ตีหกโมงเย็น
สองสามวันมานี้ กลายเป็นกฎประจำไปแล้ว
จงหลิงกลับจากโรงเรียน โยนกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟา ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าคู่ที่สอง ก็ตรงดิ่งไปที่โต๊ะยาวตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น
อุ้มคอมพิวเตอร์ วางสมุด วางปากกา
นั่งตัวตรง
หลังตรงสุดๆ
ท่าทางเหมือนรอเสียงปืนเริ่มวิ่ง
หลินลั่วนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะยาว มองท่าทางเธอแล้ว จากสองวันแรกที่อยากขำ กลายเป็นความเคยชินในสองวันนี้
เคยชินกับคนคนนี้ที่มาติดอยู่ตรงนี้ตรงเวลาทุกวัน
เคยชินกับคนคนนี้ที่เอาคำพูดลอยๆ ของเขา ไปทำตัวหนา ทำสีแดง พิมพ์ลงบนหน้าจออย่างจริงจัง
เคยชินกับความจริงที่ว่า ในบ้านนี้ พอฟ้ามืด ก็จะมีอีกคนหนึ่ง
ไม่ได้คิดลึกว่าความเคยชินนี้ดีหรือไม่ดี
สองวันมานี้ เขาเรียนรู้ที่จะไม่คิดลึก
"หลินลั่ว กินข้าวก่อน"
จงหลิงยกโจ๊กสองชามออกมาจากครัว
ป้าต้มไว้ก่อนกลับ ตอนนี้ตักออกมาแล้ว ยังขึ้นควันร้อนๆ
ชามหนึ่งผลักไปให้หลินลั่ว อีกชามหนึ่งกอดไว้เอง
โจ๊กเป็นโจ๊กขาว มีไข่ต้มยางมะตูมวางอยู่บนนั้น
หลินลั่วมองไข่ต้มยางมะตูมลูกนั้น ขยับไปชั่วครู่