ปลายสายเงียบไปทันที
“ซื้อยา”
เสียงของซูหวานอี๋แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงสูงจนเพี้ยน “ซื้อยาอะไร”
“เหล่าโจว บอกฉันมาว่าซื้อยาอะไร”
“ลูกสาวฉัน ลูกสาวฉันป่วยหรือ”
“พวกเธอไม่สบายตรงไหน ไม่มีคนดูแลหรือ ไม่มีเงินรักษาหรือ—”
คำพูดของคุณนายพูดติดกันเป็นพรืด ยิ่งพูดยิ่งเร็ว ยิ่งพูดยิ่งสั่น สุดท้ายแทบจะตะโกนออกมา
เหล่าโจวไม่เคยเห็นคุณนายเสียการควบคุมขนาดนี้มาก่อน
…
“คุณนาย ก่อนอื่นคุณนายอย่าเพิ่งร้อนใจ” เหล่าโจวรีบกดเสียงต่ำ “คุณนายฟังผมพูดก่อน”
“ยาเป็นของคุณหนูสองคน พวกเธอมีแผลถลอกตามตัวนิดหน่อย”
“แล้วก็…”
เหล่าโจวพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง
ประโยคนี้เป็นประโยคที่เขาไม่อยากพูดมากที่สุด
แต่เขาจำเป็นต้องพูด คุณชายและคุณนายต้องรู้
“คุณหนูสอง ป่วย”
“เป็นโรคทางใจ”
“หมอบอกว่า เรียกว่า... โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญแบบซับซ้อน”
“และอีกอย่าง เรียกว่า ภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้”
…
เหล่าโจวพูดชื่อโรคสองคำที่ทั้งยาวและยากออกมาจบ ปลายสายเงียบสนิท
เหล่าโจวเกือบคิดว่าสายหลุดแล้ว
แต่ก็ไม่
เขาได้ยินเสียงหายใจจากปลายสาย ทีละที
ในเสียงหายใจนั้น ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังแตกสลายไปทีละน้อย
“…หมายความว่ายังไง”
ครู่หนึ่ง เสียงของเวินอวิ๋นก็ดังมา
เสียงนั้นเป็นเสียงที่เหล่าโจวรับใช้เขามาหลายสิบปี ไม่เคยได้ยินมาก่อน
ไม่เย็นชาแล้ว ลอย ๆ
“เหล่าโจว นายบอกฉันให้ชัด”
“โรคทางใจ หมายความว่ายังไง”
…