เมืองหลินเจียง ห้องเช่า
ม่านปิดมิดชิด ไม่เปิดไฟในห้อง
มีคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาเก่ามุมห้อง หน้าจอมือถือสว่างไสว เป็นแสงเดียวในห้องนี้
แสงนั้นส่องไปบนใบหน้าแก่ๆ ผมขาวร่วง
เหล่าโจว
...
ตรงกลางห้องมีคนถูกมัดอยู่สองคน
ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง
ชายผมยุ่ง มุมปากเขียวช้ำ ถูกเชือกไนลอนมัดกับเก้าอี้ ข้อมือถูกมัดจนแดง
เวินปัว
หญิงถูกมัดอยู่ข้างๆ เขา
หนิงฮุ่ย
ผมของเธอสยายลงมาบังครึ่งหน้า ในปากถูกยัดอะไรบางอย่าง ส่งได้เพียงเสียง "อื้มๆ"
สายตาเธอตวัดไปมา มองไปที่ประตู มองไปที่หน้าต่าง มองไปที่เหล่าโจว
กำลังหาทางออก
...
"อย่าหาทางหนีเลย"
เหล่าโจวไม่ได้เงยหน้า ดวงตายังจ้องหน้าจอมือถือ เสียงเรียบเฉย
"รอบๆ ตึกนี้ เต็มไปด้วยคนของฉัน"
"ถ้าเธอก้าวออกจากห้องนี้ไป"
"คงเดินได้ไม่ถึงสิบก้าว"
เวินปัวขยับลำคอ อ้าปาก เสียงที่ออกมาแหบแห้ง
"โจว...ลุงโจว พวกเรา...พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกของคุณท่านประธาน นี่เราแค่...แค่เก็บทารกสองคนมาเลี้ยง..."
"หุบปาก"
เหล่าโจวเงยหน้าขึ้นในที่สุด ดวงตาแก่ๆ หมองคล้ำคู่นั้น ไม่มีความโกรธ มีเพียงความสงบแบบมองคนตาย "เวินปัว นายดูแลบ้านตระกูลเวินมาสิบปี"
"ฉันจำได้ว่าเคยเห็นนายใส่ชุดของคุณท่านประธาน"
"นายก็ควรจะรู้ ใบหน้าของฉัน ไม่เคยฟังคำโกหก"
หัวของเวินปัวก้มลงทันที
...
เหล่าโจวหันหน้าจอมือถือแนวนอน หันหน้าจอไปทางทั้งสองคน
บนหน้าจอเป็นวิดีโอ
แผงขายของหน้าประตูใต้
รถเข็นพับได้คันหนึ่ง
บนรถมีตัวหนังสือไม่กี่ตัว แป้งทอดซอสเผ็ดเหยาจี้
สาวร่างสูงคนหนึ่งกำลังวุ่นวายอยู่หน้าแผ่นเหล็ก พลั่วในมือพลิกกลับไปมาอย่างรวดเร็วและมั่นคง แป้งทอดส่งเสียงฉ่าๆ ในน้ำมัน ทั้งสองด้านเป็นสีเหลืองกรอบ