เวินโยวหนิงได้คำชม ดวงตาเป็นประกายขึ้น
เธอนึกถึงอย่างอื่นขึ้นมาได้อีก
“หลินลั่วบอกว่า”
เธอนิ้วมือนับทีละนิ้ว พูดออกมาอย่างจริงจัง
“เขาบอกว่า มีที่แห่งหนึ่ง สูงมากๆ”
“สูงกว่าตอนขี่บนหัวเขาอีก”
“คนร้าย เอื้อมไม่ถึง”
“เอื้อมไม่ถึง ก็ไม่เจ็บ”
มือของเวินซูเหยาที่กำลังห่มผ้าให้เธอ หยุดช้าลง
เวินโยวหนิงไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของพี่สาวเลยแม้แต่น้อย เธอแค่พูดอย่างใสซื่อ รวบรวมทุกอย่างที่จำได้วันนี้
ระบายออกมาให้พี่สาวที่เธอไว้ใจที่สุดฟังอย่างหมดเปลือก “หลินลั่วบอกอีกว่า ให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่”
“เขาก็ไปด้วย”
“พี่สาวก็ไปด้วย”
“เราสามคน อยู่ด้วยกัน”
“เขายังได้ เกี่ยวก้อยกับฉัน”
เวินโยวหนิงยื่นนิ้วก้อยออกมาให้พี่สาวดู
“เขาบอกว่า ถ้าไม่ไหว ก็กลับมา”
“กลับมาเมื่อไหร่ก็ได้”
เวินซูเหยาเงียบๆ มองนิ้วก้อยที่ยื่นออกมาของน้องสาว
“เขายังบอกอีก”
เสียงของเวินโยวหนิงเบาลงเรื่อยๆ ปนความง่วง เปลือกตาเริ่มหนัก
“ลุงคนนั้น... อยากให้หลินลั่ว เป็นลูกบุญธรรม”
“หลินลั่วบอกว่า เขายังต้องดูอีกที”
“เขาบอกว่า...”
เวินโยวหนิงหาวเล็กน้อย เสียงเริ่มอู้อี้
“ถ้าเขาเอาลุงคนนั้นเป็นพ่อ ก็จะกลายเป็นพี่ชายครึ่งๆ ของฉัน”
“งั้นฉันก็... จะขี่บนหัวเขาไม่ได้อีกแล้ว”
พูดจบประโยคนี้ ดวงตาของเวินโยวหนิงก็ปิดลง
เธอเหนื่อยแล้ว
วันนี้เกิดเรื่องมากเกินไป
สำหรับคนที่เคยชินกับความชาชิน ความอบอุ่นของวันนี้ เหนื่อยกว่าการถูกตีเสียอีก