สีหน้าของหลินลั่วขาวซีด
คำพูดจากคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด ย่อมเจ็บปวดที่สุด
เพราะเธอรู้ว่าจุดอ่อนของเขาอยู่ที่ไหน
"เวินซูเหยา"
น้ำเสียงของหลินลั่วก็ทุ้มลง "เธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหน"
"ให้ฉันเรียกเขาว่าพ่อ ต้องเป็นลูกของตระกูลเวินงั้นเหรอ"
"ฉันจะไปโลภเงินแค่นั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วเป็นอะไร"
เวินซูเหยาจ้องเขาไม่ถอยแม้ก้าวเดียว "เธอบอกฉันสิ ว่าไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันเป็นอะไร"
"เพื่อโยวหนิงไง!"
ในที่สุดหลินลั่วก็ถูกจุดชนวน น้ำเสียงสูงขึ้น "ฉันทำเพื่อโยวหนิง!"
"เธอคิดว่าเธอทำเพื่อโยวหนิงเหรอ"
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องเธอเขม็ง แล้วพูดแต่ละประโยคออกมาอย่างหนักแน่น
"เธอทำเพื่อตัวเองต่างหาก"
"สมุดเล่มบัดซบของเธอนั่นไง"
หลินลั่วตาคล้ำ จงใจแหย่จุดที่เธอกลัวที่สุด นั่นคือสมุดบัญชีของเธอ
"สมุดบัญชีสีฟ้าเล่มนั้นไง"
"ความดีที่ทุกคนมีให้เธอ เธอจดมันเป็นหนี้หมด"
"เงินทุนเริ่มต้นที่ฉันออกให้ เธอก็จด"
"ค่ายารักษาแผล เธอก็จด"
"แม้แต่วันนี้ที่ฉันพูดไปแค่ว่า 'ไม่ต้องรีบกลับก็ได้' เธอยังจดไว้ได้อีก"