ความอบอุ่นในห้องเล็กๆ ยังคงอยู่
แต่เมื่อเวินซูเหยายืนอยู่ที่หน้าประตู เงาร่างนั้นทาบเข้ามา ความอบอุ่นก็เย็นลงไปกว่าครึ่ง
หลินลั่วขยับก่อน
เขารู้ว่า สถานการณ์แบบนี้ปล่อยให้มันแข็งค้างต่อไปไม่ได้
“ลุงเวิน ป้า”
หลินลั่วเดินไปที่มุมห้อง ลดเสียงลงต่ำ พยักหน้าให้สองคนที่ยืนงงอยู่นั่น “วันนี้...พอแค่นี้ก่อนเถอะครับ”
“วันนี้โยวหนิง ทำได้ดีมากแล้ว”
“มากกว่านี้ เธอรับไม่ไหว”
ซูหวานอี๋อ้าปากเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลูกสาว ไม่ยอมขยับ
เธอรอมา 19 ปี กว่าจะได้เห็นรอยยิ้มบางๆ ของลูกสาวสักครั้ง
เธอจะจากไปได้ยังไงไหว
แต่เธอหันไปมองเวินซูเหยาที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู
ลูกสาวคนโตที่สูงโปร่งคนนั้น สีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ
สัญชาตญาณความเป็นแม่ในใจซูหวานอี๋ กลับเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด
เธอรู้จักสีหน้าแบบนั้น
เป็นสีหน้าของคนที่กดความรู้สึกทั้งหมดลงไปให้ลึกที่สุด แล้วจึงแสดงออกมาได้ขนาดนี้
“...ได้ค่ะ”
ซูหวานอี๋ลุกขึ้น เสียงสั่นระริก เก็บกระติกเก็บความร้อนอย่างลนลาน แต่ก็ไม่กล้ารีบเกินไป กลัวจะชนอะไรล้ม
“เราไป เรากลับไปเดี๋ยวนี้เลย”
เวินอวิ๋นก็ลุกขึ้น ยื่นโทรศัพท์คืนให้หลินลั่ว
เขามองโยวหนิง แล้วก็หันไปมองลูกสาวคนโตที่ยืนอยู่หน้าประตู
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
...
หลินลั่วเดินส่งทั้งสองคนไปที่หน้าประตู