อาหารโรงอาหารธรรมดาๆ มื้อหนึ่ง
แต่สองคนกินกันอย่างมีความสุขที่สุด
ข้างนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ไฟในโรงอาหารค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวง แสงเหลืองอบอุ่นส่องลงมาบนโต๊ะเล็กๆ ของพวกเขา
เหมือนโลกใบเล็กๆ ที่ไม่มีใครเข้าไปได้
......
กินเสร็จ ท้องฟ้ามืดสนิท
หลินลั่วส่งเธอกลับหอพักตามปกติ
จากโรงอาหารถึงหอพักหญิง
ต้องเดินผ่านถนนร่มไม้ยาวๆ
ไฟถนนทีละดวง
สว่างช่วงหนึ่ง มืดช่วงหนึ่ง
หลินลั่วจับมือขวาของเวินโยวหนิง
ทีละก้าว เดินช้าๆ
ลมกลางคืนเย็นนิดหน่อย
เวินโยวหนิงขยับเข้าไปใกล้เขา
"หนาวไหม?"
หลินลั่วถาม
เวินโยวหนิงส่ายหน้า พูดเสียงเบา
"ไม่หนาว หลินลั่ว อยู่ด้วย"
ฝีเท้าหลินลั่วหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่กำมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด
......
เดินมาถึงใต้หอพัก หลินลั่วหยุด
"ถึงแล้ว"
"ขึ้นไปเถอะ"
"อย่าลืมบอกพี่สาวเธอด้วยว่า ฉันส่งเธอกลับมาแล้ว"
"ให้เธอไม่ต้องเป็นห่วง"
เวินโยวหนิงพยักหน้า แต่ไม่ได้รีบขึ้นไป
เธอก้มหน้า ยืนอยู่ที่เดิม
นิ้วเริ่มบิดมุมสมุดอีกครั้ง เหมือนยังมีอะไรที่พูดไม่จบ
"เป็นอะไร?"
หลินลั่วถาม
เวินโยวหนิงเงยหน้าขึ้น
ในความมืดของกลางคืน ดวงตาเธอเป็นประกาย พูดทีละคำๆ ด้วยเสียงเบา:
"หลินลั่ว วันนี้ ขอบคุณนะ"
"ที่สอน"
......
วันนี้เขาไม่ได้สอนอะไรเลย
สามข้อ "วิธีทำให้คนชอบ" นั้น
เป็นสิ่งที่พี่น้องสองคนนี้ทำให้เขามานานแล้ว
เขาแค่นำสิ่งที่พวกเธอทำ มาพูดให้เธอฟังเท่านั้นเอง