โรงเรียนหยุดหนึ่งสัปดาห์เต็ม
หนึ่งสัปดาห์ จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น
เวินซูเหยากักตัวอยู่ในห้องของตัวเอง พัดลมในโน๊ตบุ๊คหมุนเสียงวืด ๆ
เครื่องคอมเครื่องนั้นเป็นเครื่องที่หลินลั่วเลิกใช้แล้ว ตัวเครื่องด้านนอกถลอกจนสีหลุด
โครงเว็บสามวัน เธอทำเสร็จในสองวันครึ่ง
ระบบชำระเงินติดขัดอยู่คืนหนึ่ง เธอไม่ร้องเรียกหลินลั่ว ไม่ร้องเรียกจงหลิง แก้โค้ดเองทีละบรรทัด จนถึงตีสาม
เช้าวันที่สี่ หลินลั่วตื่นขึ้นมา เห็นไฟในห้องนั่งเล่นยังติดอยู่
เวินซูเหยาคุดคู้อยู่บนโต๊ะ หลับไปแล้ว
บนหน้าจอเต็มไปด้วยโค้ดที่ยังไม่ได้ปิด เคอร์เซอร์ยังกะพริบอยู่ที่ท้ายบรรทัด
หลินลั่วไม่ได้ปลุกเธอ
เขาเดินเข้าครัว เลียนแบบท่าทางเธอ ลงมือต้มบะหมี่ให้อย่างงุ่มง่าม
เส้นบะหมี่เละ ไข่ก็ทอดแก่ไปหน่อย
แต่เขาก็ยังเอาออกมา วางไว้ข้างมือเธออย่างเบามือ
เวินซูเหยาถูกกลิ่นหอมของอาหารปลุกให้ตื่น
เธอลืมตาขึ้น มองเห็นชามบะหมี่หน้าตาแย่มากนั่น ก็อึ้งไปชั่วขณะ
"...นายทำเองเหรอ?"
"อือ" หลินลั่วเกาหัว "มันเละหน่อย กินเอาเถอะ"
เวินซูเหยาไม่ได้พูดอะไร
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วกินบะหมี่เละ ๆ ชามนั้นทีละคำทีละคำ หมดเกลี้ยง
ไม่เหลือแม้แต่เส้นเดียว
"ไม่อร่อย" เธอวางชามลง แล้ววิจารณ์เสียงเรียบ ๆ
"แล้วเธอยังกินหมด"
"เสียของน่าเสียดาย"
เธอหันหลังกลับไป พิมพ์โค้ดต่อ แต่ปลายหูของเธอแดงเล็กน้อย
หลินลั่วไม่ได้เห็น
เขาไปล้างจานแล้ว
...
มินิโปรแกรมทำเสร็จวันนั้น เป็นวันพฤหัสบดี
เวินซูเหยาปริ้นต์คิวอาร์โค้ดออกมา แล้วแปะไว้ตรงจุดที่เห็นได้ชัดที่สุดบนรถเข็น