“จงหลิง?” หลินลั่วเห็นเธอเหม่อลอย จึงเรียกเธอขึ้นมาทีหนึ่ง
จงหลิงกลับสู่ความรู้สึกตัว
“ไม่เป็นไร” เธอยิ้มบางๆ กดความคิดนั้นลงไป ซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด ใบหน้าไม่แสดงอะไรออกมาแม้แต่นิด
“ฉันกำลังคิดถึงเนื้อหาประชาสัมพันธ์อยู่”
เธอหันไปทางเวินซูเหยา น้ำเสียงกลับมากระชับและคล่องแคล่วอีกครั้ง
“ซูเหยา หนูคงจะเขียนมินิโปรแกรมเสร็จได้เมื่อไหร่?”
เวินซูเหยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“โครงสร้างสามวัน พอรวมระบบชำระเงินกับหน้าตาเข้าไปด้วยก็หนึ่งอาทิตย์”
“ดี”
จงหลิงจดลงในสมุดบันทึก “งั้นอาทิตย์นี้ ฉันจะไปคุยเรื่องพื้นที่ประชาสัมพันธ์ที่สภานักศึกษาให้ลงตัวก่อน โยวหนิง...”
จู่ๆ เธอก็หันไปทางเวินโยวหนิง แล้วทำเสียงเบาลง
“พี่ขอร้องหนูเรื่องหนึ่งได้ไหม?”
เวินโยวหนิงกอดกระต่ายน้อย หดตัวหลบไปครึ่งก้าวด้านหลังหลินลั่ว แล้วมองเธออย่างเขินอาย
จงหลิงไม่ได้รุกเข้าไปใกล้
เธอรักษาระยะห่าง หมอบลงเล็กน้อย ให้สายตาของเธออยู่ในระดับเดียวกับเวินโยวหนิง
“พอทำมินิโปรแกรมเสร็จ จะต้องมีคนช่วยดูออเดอร์ในระบบหลังบ้าน ทีละออเดอร์ ตรวจให้ละเอียด อย่าให้ผิดพลาด”
“พี่เห็นว่าหนูทำงานละเอียดมาก ไม่เคยพลาดสักครั้ง งานนี้ ต้องเป็นหนูเท่านั้น”
เวินโยวหนิงชะงักไป
“……หนูเหรอ?”
“ใช่สิ” จงหลิงยิ้ม “หนูละเอียดที่สุดแล้ว”
เวินโยวหนิงก้มหน้าลง