ฝั่งเวินโยวหนิงต่างหาก คือเสาหลักที่แท้จริง
กว่าสองร้อยออเดอร์ รสนิยมต่างกันสารพัด
เพิ่มเผ็ด ไม่เอาต้นหอม ใส่ซอสเยอะ รับแทนเพื่อนร่วมห้อง ขอเปลี่ยนเวลาเอาขนม
วุ่นวายไปหมด
แต่เวินโยวหนิงไม่พลาดแม้แต่ออเดอร์เดียว
เธอคัดลอกทุกออเดอร์ลงในสมุดอีกครั้ง
เลขที่ รสชาติ เวลา ผู้รับ
ทีละบรรทัด ชัดเจน
ถ้าออเดอร์ไหนเปลี่ยนรสชาติ เธอก็จะใช้ปากกาแดงขีดลูกศรเล็กๆ ไว้ข้างๆ
ถ้าออเดอร์ไหนถูกยกเลิก เธอก็จะขีดเส้นบางๆ ทิ้งไว้ แล้วเขียนคำว่า “คืน” ไว้ด้านหลัง
ตอนคนเยอะ เธอไม่กล้าพูดบอกออเดอร์
เธอจึงยกสมุดขึ้นมา ชี้ให้หลินลั่วดู
หลินลั่วมองปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ
สองคน คนหนึ่งยกสมุด อีกคนเสียงดัง ตัดสินใจร่วมกันได้อย่างลงตัว
จงหลิงส่งขนมเที่ยวหนึ่งกลับมา เห็นภาพนั้น ก็ชะงักไป
โยวหนิงที่ปกติชอบหดตัวอยู่มุมห้อง ไม่กล้าพูดเสียงดัง ตอนนี้นั่งตัวตรง สายตาจดจ่อ ปากกาในมือจดอย่างรวดเร็ว
ทีละออเดอร์ ทีละออเดอร์
นิ่งเหมือนภูเขา
จงหลิงรู้สึกว่าเริ่มอ่านเธอไม่เข้าใจขึ้นมาทันใด
นี่มันที่ไหนกัน “นิสัยแปลกๆ”
นี่มันชัดเจนว่า... ความละเอียดรอบคอบที่ถูกบีบบังคับจนกลายเป็นสัญชาตญาณ
ละเอียดจนน่าเวทนา
แต่เธอคิดไม่ออกว่าทำไม
เธอแค่รู้สึกคลุมเครือว่า เบื้องหลังความละเอียดรอบคอบนี้ ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่
เป็นสิ่งเดียวกับที่อยู่บนหลังของเวินซูเหยา