หลินลั่วจับมือกับเขา มือนั้นสัมผัสเดียวก็รู้ว่าเคยผ่านงานหนักมา
“ฉันชื่อหลินลั่ว” ...
“ฉันชื่อหลินลั่ว”
หัวจากเตียงบนอีกฝั่งยื่นลงมา ข้อมือมีนาฬิกาที่ดูแพง
“สวีหยาง” ...
“ชื่อสวีหยาง”
เขาปีนลงมาจากเตียงบนอย่างคล่องแคล่ว ยิ้มอย่างเป็นกันเอง
“นายคือพี่ลั่วที่จางหาวพูดถึงทุกวันนี่เอง
รอตั้งนาน ในที่สุดก็ได้เจอ ถ้าเขายังพูดถึงต่ออีก หูฉันคงจะด้านไปแล้ว”
“ฉันชื่อหลินลั่ว” ...
“ฉันชื่อหลินลั่ว”
หลินลั่วแนะนำตัวเองอีกรอบ ยิ้มบาง ๆ
“เขาคนนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ชินไปเอง”
“ฉันเข้าใจ”
สวีหยางตบไหล่เขาอย่างมีความหมาย
“พวกนายสองคนหมายความว่าไงกัน”
จางหาวเริ่มไม่พอใจ
ห้องพักกลับมาครึกครื้นขึ้นมาทันที
หลินลั่วเปิดกระเป๋าสัมภาระสองใบ ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน วางลงบนเตียงทีละอย่าง
ผ้าปูที่นอนเก็บมุมทั้งสี่ด้าน ผ้าห่มพับเป็นทรงเหลี่ยมสวยงาม
จัดเตียงเสร็จ เขานั่งลงที่ขอบเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมา
เขาส่งข้อความถึงเวินซูเหยา
“เรียกเพื่อนร่วมห้องเธอมาด้วย บ่ายนี้ไปกินข้าวด้วยกัน ฉันเลี้ยงเอง”
ส่งเสร็จ เขาจ้องหน้าจออยู่สองวินาที
เขาอยู่หอชาย พวกเธออยู่หอหญิง เขาดูแลพวกเธอไม่ทั่วถึง