ฝนตกลงมาถึงหน้าประตูตระกูลจงพอดี
รถจอดเข้าคาราเยี่ยม
เสียงฝนหายไปในทันที
จงหลิงดับเครื่อง แล้วหันมามองเขา
หลินลั่วพิงพนักพิงอยู่ ตาปิด ขมวดคิ้ว
จงหลิงเรียกเขาเบาๆ
"หลินลั่ว ถึงแล้ว"
หลินลั่วตอบ "อือ" แต่ตาไม่ลืม
จงหลิงลงจากรถก่อน อ้อมไปฝั่งคนขับ เปิดประตูรถ
ปลดเข็มขัดนิรภัยให้
"แกร็ก"
เสียงเบาๆ
จงหลิงจับขอบประตู ยื่นอีกมือหนึ่งออกไป
"ลงรถได้แล้ว"
คราวนี้หลินลั่วไม่หลบ
ฤทธิ์เหล้าขึ้นแล้ว ไม่มีแรงจะหลบ
เขาจับแขนจงหลิง ยื่นเท้าข้างหนึ่งลงไปก่อน เท้าแตะพื้น รู้สึกอ่อนแรง
ตัวเซไป
จงหลิงต้องใช้ทั้งตัวช่วย พยุงเขาออกจากรถ
เขาสูงกว่าเธอหนึ่งหัว
จงหลิงกัดฟัน พยุงเขาอย่างทุลักทุเล ก้าวทีละก้าวไปทางลิฟต์
"หลินลั่ว นายช่วยพยุงตัวเองหน่อย อย่าลงน้ำหนักมาที่ฉันทั้งหมด"
เธอหอบหายใจ แต่เสียงยังนิ่ง
หลินลั่วตอบ "โอ้" อย่างมึนๆ
ก็ช่วยตัวเองจริงๆ แค่ครั้งเดียว
แค่ครั้งเดียวนั้นแหละ
ก้าวต่อไป ก็เอนตัวพิงมาอีกครั้ง
จงหลิงไม่โกรธ
เธอแค่ชะลอฝีเท้าลงอีกนิด
ประตูลิฟต์เปิด
จงหลิงพยุงเขาเข้าไป กดชั้น
ลิฟต์เคลื่อนขึ้น
เธอเห็นในกระจก ตัวเธอเอียงเพราะต้องรับน้ำหนักเขา และใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาที่เปียกชื้น ตั้งไม่ตรง