“ดื่มคนเดียวแบบนี้เหรอ”
เสียงหนึ่งดังลงมาจากข้างบนทันใด
หลินลั่วเงยหน้าขึ้น
นอกม่านฝน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ มีรถคันหนึ่งจอดอยู่
ไฟหน้ายังไม่ปิด แสงนวลๆ
หญิงสาวคนหนึ่งกางร่ม ยืนอยู่หน้าร้าน
ร่มเป็นสีอ่อน
เธอแต่งตัวสะอาดสะอ้าน รองเท้าไม่มีแม้แต่โคลนติดแม้แต่นิด
ในคืนฝนตกที่ทั้งชื้นและสกปรกแบบนี้ เธอเหมือนมาจากอีกโลกหนึ่ง เดินผิดฉาก เข้ามาในนี้
จงหลิง
หลินลั่วจำเธอได้
คณะคอมพิวเตอร์ ห้องสอง จงหลิง
คุณหนูใหญ่ตระกูลจง ทรัพย์สินในบ้านเป็นร้อยล้าน
หลินลั่วยิ้มแห้งๆ
ท่าทางไม่เอาจริงเอาจัง ปากดีๆ นั้น ถูกเรียกออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
“คุณหนูจง”
เขาชูขวดเบียร์ในมือให้เธอ เสียงลอยๆ
“แขกหายากนะเนี่ย”
“ฝนตกหนักขนาดนี้ คุณมาถึงมุมอับแบบนี้ได้ยังไง”
“มาๆ นั่งสิ ผมเลี้ยงปิ้งผัก”
จงหลิงไม่พูดอะไร
เธอก้มลงมองผมที่เปียกโชกของเขา เสื้อเชิ้ตที่เปียกโชก
มองเขาที่ห่อตัวอยู่บนเก้าอี้เตี้ยๆ ข้างหน้าคือเหล้าขาวที่เหลือแค่ครึ่งขวด และจานปิ้งผักที่เย็นเฉียบไม่มีแม้แต่ไม้เดียวถูกแตะ
“หลินลั่ว”
“กลับบ้านเถอะ”
“ยืนตากฝนทั้งคืน เดี๋ยวก็ไม่สบาย”
“บ้าน”
หลินลั่วนึกถึงคำนี้ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
หัวเราะจนตาโค้งงอ แต่ในรอยยิ้มนั้น ว่างเปล่า