วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า
จงหลิงเรียนรู้สิ่งหนึ่ง
การไล่ตามใครสักคน ไม่จำเป็นต้องไล่ให้เร็วขนาดนั้น
เธอยังคงยืนอยู่ด้านหลัง
หกโมงสามสิบนาที เวินซูเหยามาถึง
เจ็ดโมง หลินลั่วเข็นรถเข็นออกมาจากร้านสะดวกซื้อ
เจ็ดโมงสิบห้านาที แป้งแผ่นแรกวางลงบนแผ่นเหล็ก
ตารางเวลานี้ จงหลิงท่องได้คล่องกว่าตารางเรียนของตัวเองอีก
เธอเริ่มแทรกตัวเองเข้าไปในตารางเวลานี้
ห้าโมงห้าสิบห้า เธอจะมาก่อน
เธอไม่ยืนอยู่หน้าร้านขายของ เธอยืนอยู่ข้างต้นไม้เครื่องบิน ค่อย ๆ หมุนสลักของรถเข็นพับทีละตัว
กางผ้าใบกันแดดขึ้น แล้วขัดแผ่นเหล็กที่เวินซูเหยาเช็ดมาทั้งปี จนเงาสะท้อนเห็นหน้าคนได้
การเคลื่อนไหวเบามาก เบาจนบางครั้งหลินลั่วเข็นรถเข้ามา ต้องหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง
"ทำไมเธอมาก่อนฉันอีก"
"นอนไม่หลับ" จงหลิงพูด "พอดี"
ตอนที่เธอพูดคำว่า "พอดี" ดวงตาของเธอโค้งงอ สวยเหมือนภาพวาด
หลินลั่วเชื่อเธอ
คนคนนี้ เวลาเขียนนิยาย เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม สามารถเขียนสิ่งที่ตัวละครชายหญิงไม่ได้พูดออกมาให้วกวนจนคนอ่านใจคอไม่ดี
แต่พอถึงเรื่องของตัวเอง กลายเป็นท่อนไม้ทื่อ ๆ ไปซะได้
จงหลิงตื่นเช้ามาสองสัปดาห์ เขาก็เชื่อคำว่า "นอนไม่หลับ" มาสองสัปดาห์
เวินซูเหยาไม่เชื่อ
ตอนที่เวินซูเหยาเช็ดแผ่นเหล็ก เธอเงยหน้ามองจงหลิงครั้งหนึ่ง
มองแค่ครั้งเดียว ไม่พูดอะไร
บัญชีในใจเธอ นอกจากเรื่องเงินแล้ว ยังจดสิ่งอื่นด้วย
...
วิธีไล่ตามคนของจงหลิง คือการทำให้ตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของร้านขายของนี้