จัดการเวินซูเหยาไม่ได้ หลินลั่วก็เลยหันไปหาอวี่หนิง
นี่คือวิธีประจำของเขา
พี่สาวเป็นกำแพง น้องสาวเป็นหน้าต่าง
คืนนั้นกลับมาที่ห้องเช่า เวินซูเหยาไปอาบน้ำ
หลินลั่วถือจานผลไม้ที่หั่นไว้แล้ว เคาะประตูห้องของอวี่หนิง
อวี่หนิงนั่งขัดสมาธิบนเตียง ใส่กิ๊บสีฟ้า วางสมุดเล่มเล็กไว้บนเข่า
"อวี่หนิง"
หลินลั่ววางผลไม้ไว้ที่หัวเตียง เสียงเบาและช้าลง "กินแอปเปิลสิ"
อวี่หนิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มตาหยี หยิบแอปเปิลขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดกินทีละน้อย
หลินลั่วนั่งลงที่ข้างเตียง ห่างออกมาในระยะที่มั่นคง
"อวี่หนิง" เขาเอ่ยปากอย่างไตร่ตรอง "ฉันถามอะไรหน่อยสิ"
อวี่หนิงหยุดกัดแอปเปิลชั่วครู่ มองเขา
"พี่สาวเธอ ช่วงนี้มีเรื่องกังวลใจอะไรหรือเปล่า?"
สายตาของอวี่หนิงขยับเล็กน้อย
เธอก้มหน้ามองสมุดบนเข่า
กัดแอปเปิลอยู่นาน กลืนไม่ลง
"อวี่หนิง?"
อวี่หนิงเงยหน้าขึ้น อ้าปากเล็กน้อย เสียงเบาๆ ดังออกมา
"พี่สาว..."
"อืม พี่สาวเธอเป็นอะไร?"
"พี่สาวไม่ให้หนูบอก"
"พี่สาวไม่ให้เธอบอกอะไร?"
ดวงตาของอวี่หนิงใสสะอาด ใสจนไม่มีการหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย และไม่มีความลำบากใจใดๆ
เพียงแต่พูดซ้ำอย่างสงบและซื่อตรง
"พี่สาวไม่ให้หนูบอก"
สิ่งที่พี่สาวพูด คือสิ่งที่ถูกต้องเสมอ
พี่สาวบอกว่าไม่ให้บอก ก็ไม่บอก
หลินลั่วมองดวงตาที่ใสสะอาดคู่นั้น จู่ๆ ก็รู้สึกจุกในใจ
นี่คือภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
ในหนังสือที่ว่า หมอที่บอก เขาเคยค้นหาคำนี้ countless ครั้ง
คนที่ถูกทำร้ายมามากเกินไป สิ่งสุดท้ายที่เรียนรู้ไม่ใช่การต่อต้าน แต่คือการเชื่อฟัง
คือการมอบตัวเองให้ใครก็ได้ที่บอกอะไร ก็ทำตามนั้น เพราะเธอไม่เชื่อมานานแล้วว่าความคิดของตัวเองจะเปลี่ยนอะไรได้
อวี่หนิงไม่ได้ไม่อยากบอกหลินลั่ว
แต่เพราะพี่สาวบอกว่าไม่ให้บอก เธอก็เลยไม่พูดสักคำ จริงๆ ซื่อๆ จริงๆ
ต่อให้เรื่องนี้อาจทำให้เธอสูญเสียหลินลั่ว คนที่เธอพึ่งพามากที่สุด คนที่โอบกอดเธออุ่นที่สุด
เธอก็คิดไม่ถึงขั้นนั้น
"อวี่หนิง" เสียงของหลินลั่วเบาลงอีก "ฉันไม่ถามแล้ว"
"ไม่ทำให้เธอลำบากใจ"
อวี่หนิงยิ้มตาหยี กลืนแอปเปิลที่กัดไปครึ่งหนึ่งลงคอได้ในที่สุด
เธอขยับเข้ามาหาหลินลั่วเล็กน้อย ค่อยๆ พิงศีรษะลงบนแขนของหลินลั่ว
"หลินลั่ว" เธอพูดเสียงเบา
"อื้ม?"