หลินลั่วมองเธอ
"โยวหนิงน่ะ..." จงหลิงเว้นไปครู่หนึ่ง "ทำไมถึงชอบเขียนลงในสมุดล่ะ? เวลามีคนเยอะๆ เธอดูเหมือน...กลัวมาก"
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินลั่วจางลง
เงียบไปครู่หนึ่ง
ลมพัดจากประตูใต้อ้อมมา ปลิวใบต้นไม้เครื่องบินให้ไหวเสียดสีกันดังกรอบแกรบ
จงหลิงคิดว่าเขาคงไม่ตอบแล้ว
"จงหลิง" หลินลั่วเอ่ยขึ้น เสียงต่ำกว่าปกติ "ฉันจะบอกคำๆ หนึ่งกับเธอ"
"เธออาจจะไม่เคยได้ยิน"
"โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญแบบซับซ้อน"
จงหลิงชะงักไป
"อีกคำหนึ่ง เรียกว่าภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้"
หลินลั่วมองไปทางที่เวินโยวหนิงจากไป ร่างเล็กๆ ที่กอดสมุดไว้กับอก สองไหล่ห่อหุ้มเล็กน้อย
"โยวหนิง เธอเป็นทั้งสองอย่าง"
"ไม่ใช่เธอไม่อยากพูด"
หลินลั่วพูด "แต่บางที เธอพูดไม่ออก"
"ไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง แต่เธอพูดไม่ออกจริงๆ"
จงหลิงไม่ได้ถามรายละเอียดเพิ่มเติม
เธอเป็นคนที่มองโลกเข้าใจง่าย
บางเรื่องไม่ควรให้หลินลั่วเป็นคนเล่าอดีตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
เธอเพียงแต่"อืม"เบาๆ
แล้วเธอก็มองไปทางที่เวินโยวหนิงกำลังเดินกลับมา
เด็กสาวคนนั้นล้างมือเสร็จ กอดสมุด ค่อยๆ เดินกลับมาทีละก้าว
พอเห็นหลินลั่วยังอยู่ตรงนั้น ดวงตาเธอโค้งลงเล็กน้อย แล้วเดินเร็วนิดหน่อย
เธอเดินไปหาเวินซูเหยา นั่งลงเบียดพี่สาวอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเอนหัวพิงไหล่พี่สาว
พึ่งพิงขนาดนั้น ระมัดระวังขนาดนั้น
จงหลิงมองแล้วมองอีก รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบหัวใจเธอเบาๆ
เธอถึงได้เข้าใจว่าทำไมเวินซูเหยาถึงปกป้องน้องสาวแน่นขนาดนั้น
แน่นจนเหมือนปกป้องชีวิตของตัวเอง
...
คืนนั้น ในห้องหนังสือของตระกูลจงที่ใหญ่พอจะเล่นฟุตบอลได้ ไฟเปิดสว่างจนดึก
จงหลิงนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก ยังไม่นอน
เธอพิมพ์สองคำที่หลินลั่วพูดเมื่อกลางวัน ทีละตัวๆ ลงในช่องค้นหา
โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญแบบซับซ้อน
ภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
อ่านช้ามาก
ปกติเธอเป็นคนที่อ่านอะไรเร็วมาก
อ่านทีเดียวสิบบรรทัด เป็นความสามารถที่ครูที่บ้านบังคับฝึกให้ตั้งแต่เด็ก
แต่คืนนี้เธออ่านช้ามาก