สิ่งที่ตั้งใจออกตามหา มักหาไม่พบ ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนมีเวลาของการมาและจากไป
——ซานเหมา
“นี่ พี่ไอดอล คิดแผนไว้แล้วหรือยัง? ถ้าไม่ไหวก็ช่างมันเถอะ จะได้ไม่ลากนายไปเดือดร้อนด้วย อยู่ที่นี่ต่อก็ดูเหมือนจะไม่เลวเหมือนกัน”
สวีเทียนโย่วเกร็งกล้ามแขนพลางพูดอย่างใจลอย หูเจี้ยนหมิงกับหยางปอยังทำงานอยู่ พอดีทั้งคู่เลยอาศัยจังหวะนี้อาบน้ำในห้องขัง
อันเสี่ยวไห่รู้ว่าคำพูดของสวีเทียนโย่วมีทั้งจริงทั้งปลอม
ที่ว่าสวีเทียนโย่วไม่อยากออกไปนั้นเป็นเรื่องโกหก อันเสี่ยวไห่รู้จากข่าวในหนังสือพิมพ์แล้วว่าสวีเทียนโย่วน่าจะถูกตัดสินให้รอการประหารชีวิตโดยมีเวลารอลงอาญา
ถ้าไม่ออกไป สวีเทียนโย่วก็คงต้องแก่ตายอยู่ที่นี่
เพียงแต่สวีเทียนโย่วไม่ได้คาดหวังมากนักว่าจะหนีออกจากคุกได้สำเร็จ ดูได้จากการเตรียมตัวของเขา เขาทำอยู่ตลอด แต่ไม่ได้จริงจังนัก
ก็ไม่แปลก เพราะเรือนจำในประเทศมีการควบคุมเข้มงวดมาก โอกาสหนีออกไปได้สำเร็จแทบเป็นศูนย์
ความตื่นเต้นที่สวีเทียนโย่วแสดงออกมา อย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็เป็นการแกล้งทำ มีแค่แบบนี้ถึงจะตรงกับภาพลักษณ์ของเขา
อันเสี่ยวไห่พยายามทำความเข้าใจสวีเทียนโย่วให้ลึกซึ้งขึ้นมาตลอด เขาเป็นคนซับซ้อนและเต็มไปด้วยความขัดแย้งอย่างยิ่ง
สวีเทียนโย่วน่าจะได้รับการศึกษามาอย่างดี ความคลุ้มคลั่งที่แสดงออกมาครึ่งหนึ่งมาจากนิสัย อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะสถานะบังคับ
ในฐานะลูกชายของไห่ฝัวเหยีย สวีเทียนโย่วคลุกคลีอยู่กับพ่อค้ายาเสพติดทุกวัน ถ้าทำตัวสุภาพเรียบร้อยเกินไป เขาก็ไม่มีทางยืนหยัดอยู่ในแวดวงนั้นได้ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำตัวแบบนี้
แต่ไม่ได้หมายความว่าความคลุ้มคลั่งที่สวีเทียนโย่วแสดงออกมาจะเป็นการแกล้งทำทั้งหมด เขาแค่ปลดปล่อยอีกด้านหนึ่งของนิสัยตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ แล้วขยายมันให้เด่นชัดขึ้นเท่านั้น