ห้องอ่านหนังสือ
อันเสี่ยวไห่ฉวยจังหวะที่เถียนเฉียวหมิงออกไปตักข้าว วาดรูปกุญแจ 6 ดอกลงบนกระดาษพิมพ์แผ่นหนึ่ง ในจำนวนนี้มีกุญแจ 5 ดอกที่น่าจะใช้เปิดประตู 5 บานของเรือนจำ ส่วนอีกดอกเป็นกุญแจหอพักเจ้าหน้าที่เรือนจำ
แม้จะมีคนเฝ้าประตูใหญ่ของเรือนจำอยู่ตลอด แต่ไม่ไกลจากประตูใหญ่นักยังมีประตูเหล็กบานเล็กอีกบาน เจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าบางคนในเรือนจำมีกุญแจประตูบานนี้ อย่างเช่นหยางหย่วนปิง
สิ่งที่อันเสี่ยวไห่เคยเห็น เขามักจำได้คร่าว ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาแอบสังเกตกุญแจที่เจ้าหน้าที่เรือนจำห้อยไว้ตรงเอวมาโดยตลอด
พวงกุญแจเหล่านั้นมักมีกุญแจหลายดอกปะปนกันอยู่ แต่การดูว่าดอกไหนใช้เปิดประตูในเขตเรือนจำกลับทำได้ไม่ยาก แค่สังเกตว่าดอกไหนมีลักษณะเหมือนกันก็พอ
กุญแจที่เจ้าหน้าที่เรือนจำทุกคนมี ย่อมเป็นกุญแจของเรือนจำแห่งนี้ อันเสี่ยวไห่หากุญแจของประตูเหล็กทั้ง 4 บานเจออย่างรวดเร็ว เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าต้องใช้ดอกไหนเปิดประตูบานใด
ส่วนกุญแจหอพักเจ้าหน้าที่เรือนจำดอกนั้นเป็นของชิวเผิงพอดี ในเมื่อบอกว่าจะยัดเขาเข้าไป ก็ต้องทำให้ได้!
ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนชิวเผิงรู้ว่า สวีเทียนโย่วสวมเครื่องแบบตำรวจของเขาเดินอาด ๆ ออกจากเรือนจำหมายเลขหนึ่งเมืองเซินไห่ เขาจะรู้สึกอย่างไร
ถ้าชิวเผิงรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป เขาต้องเจอเรื่องยุ่งแน่ แต่ถ้าปิดบังไม่รายงาน หึ ๆ อันเสี่ยวไห่รับรองได้เลยว่า นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นฝันร้ายของเขา!
ส่วนคนงานชั่วคราวที่ชื่อเฉินหย่งเฉียงนั่น ไม่ต้องรีบร้อน เป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ โอกาสจัดการเขายังมีอีกเยอะ!
ยิ่งไปกว่านั้น ชิวเผิงกล้าทำร้ายอันเสี่ยวไห่อย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ ต้องมีคนบงการอยู่เบื้องหลังแน่นอน ด้วยสถานะและนิสัยการทำงานของเขา ย่อมรู้เรื่องอยู่ไม่น้อย
ชิวเผิงอาจเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญที่อันเสี่ยวไห่จะใช้ตามหาคนบงการในภายหลังก็ได้
“เป็นยังไงบ้าง? วันนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?” เถียนเฉียวกวงถามพลางรีบกินข้าวจนแทบเคี้ยวไม่ทัน คำพูดจึงฟังอู้อี้เล็กน้อย
“ราบรื่นดี เอ้อ แบบวงจรไฟฟ้าแผ่นนั้น ฉันคิดจนเกือบหมดแล้ว อีกสองสามวันน่าจะแก้ไขเสร็จ