“ดีมาก นายตอบถูกเกือบหมดเลย เก่งใช้ได้!” หวังเถี่ยจวินปิดตารางเวรในมือ
“งั้นก็ดีเลย! ขอบคุณนะหัวหน้าหวัง” อันเสี่ยวไห่ถอนหายใจโล่งอก เขาแสดงละครอยู่นานเกือบชั่วโมง เหนื่อยชะมัด
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันต่างหากที่ควรขอบคุณนาย
ข้อมูลที่นายให้มามีประโยชน์มาก มีคนคิดจะปล้นโรงงานเครื่องมือความแม่นยำของเมืองจริง ๆ ตอนนั้นในตู้เซฟของโรงงานมีเงินสดเกือบ 500,000 หยวน
คนร้ายสองคนเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานเหมืองข้าง ๆ แถมยังมีอาวุธหนักอยู่ในมือ ถ้าไม่ได้เบาะแสจากนาย ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด! รวมกับคดีเส้นทางลำเลียงยาเสพติดที่เราคลี่คลายไปครั้งก่อน หน่วยของเราได้ความดีความชอบระดับสองแบบกลุ่ม
ฉันได้โบนัสมาทั้งหมด 600 หยวน จะหาทางยกให้เธอทั้งหมด”
“ขอบคุณครับหัวหน้าหวัง...” อันเสี่ยวไห่รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
เขาอ่านจดหมายของพานจ้วงจ้วงแล้ว เงิน 400 หยวนที่ได้รับครั้งก่อนนั้น 300 หยวนเป็นเงินที่หวังเถี่ยจวินให้มา ทางบ้านรวบรวมได้แค่ 50 หยวน ส่วนอีก 50 หยวนเป็นเงินจากหลินเสวียนเอ๋อร์
หลินเสวียนเอ๋อร์คงยกเงินค่าครองชีพทั้งหมดที่มีในโรงเรียนให้เขา ไม่รู้เลยว่ายัยนั่นจะใช้ชีวิตต่อยังไง
“บอกฉันมาตรง ๆ ได้ไหม? ทำไมนายถึงต้องการสิ่งนี้นัก?” หวังเถี่ยจวินชี้ไปยังตารางเวรในมือ แล้วถามอีกครั้ง
“หัวหน้าหวัง ผมบอกคุณไปแล้ว ผมแค่อยากเอาตัวรอด นี่เป็นเรื่องจริง”
“ก็ได้!” หวังเถี่ยจวินพยักหน้า “มีอะไรที่ต้องให้ฉันช่วยอีกไหม?”
“ตอนนี้ยังไม่มีครับ”
“งั้นก็ดี ฉันไปก่อนนะ คราวหน้าฉันอาจไม่ได้มาเอง เป้าหมายของฉันเด่นเกินไป แค่ฉันมาถึง เรื่องก็เงียบไม่ได้แล้ว เข้าใจไหม?”
“เข้าใจครับ ถ้าผมสืบรู้อะไร จะรีบส่งข่าวให้พานจ้วงจ้วง”
“ดี ดูแลตัวเองด้วย ฉันไปแล้ว ถ้าต้องการให้ช่วยก็บอกมาได้เลย”