หยางหย่วนปิงเดินออกจากไนต์คลับ พอลมกลางคืนพัดมากระทบ สมองที่เดิมมึนงงอยู่บ้างก็ปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย
หานเจี้ยนหย่งเป็นอดีตผู้บังคับบัญชาของหยางหย่วนปิง หลายปีมานี้ตำแหน่งของหานเจี้ยนหย่งเลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่นิสัยก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน
หยางหย่วนปิงจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนหรือห้าปีก่อน วันเกิดอายุครบ 40 ปีของหานเจี้ยนหย่ง ลูกน้องเก่าสองสามคนเกิดความคิดพิเรนทร์ขึ้นมา จึงหาหญิงขายบริการสองคนมาให้เขาฉลองวันเกิด
เดิมทีหยางหย่วนปิงคิดว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง แต่คนอื่น ๆ กลับตื่นเต้นกันมาก เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศ จึงได้แต่เออออตามอยู่ข้าง ๆ
พอเรียกผู้หญิงมาแล้ว ตอนแรกก็แค่ให้มานั่งดื่มเป็นเพื่อนหานเจี้ยนหย่ง แต่เมื่อคนเหล่านั้นกระซิบบอกข้างหูว่า ผู้หญิงสองคนนี้อยู่ค้างคืนกับเขาได้ ใบหน้าของหานเจี้ยนหย่งก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
หยางหย่วนปิงคิดว่าคราวนี้คงซวยแน่แล้ว แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ หลังจากหานเจี้ยนหย่งจ้องทุกคนอยู่นาน ในที่สุดก็เค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่งว่า
สองคนไม่ไหวหรอก มากสุดฉันเอาทีละคน!
ดูเหมือนหานเจี้ยนหย่งจะเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อยตั้งแต่ตอนนั้น นอกจากจะติดเหล้าหนักแล้ว ยังเริ่มอยากได้ผู้หญิงด้วย ส่วนตอนนี้เขาก็ไม่พอใจกับการเรียกผู้หญิงมาครั้งละคนอีกต่อไป อย่างน้อยต้องเรียกมาพร้อมกันสองสามคน และยังสนุกกับมันไม่รู้เบื่อ
แน่นอนว่าหยางหย่วนปิงเลือกเอาใจอีกฝ่าย นี่เป็นวิธีที่ดีมากในการสนิทสนมกับหานเจี้ยนหย่ง
มีคนพูดกันว่า มิตรภาพที่บริสุทธิ์ที่สุดคือเคยเรียนห้องเดียวกัน เคยแบกปืนร่วมกัน เคยแบ่งของที่ปล้นมาได้ด้วยกัน และเคยเที่ยวซ่องด้วยกันไม่ใช่หรือ หยางหย่วนปิงกับหานเจี้ยนหย่งนอกจากข้อแรกแล้ว อีกสามข้อก็ครบหมด